McGee

McGee یکی از آن بازی‌هایی است که قطعاً در روزگار قدیم با یک دیسکت فلاپی از کسی قرض می‌گرفتی و هرگز برنمی‌گرداندی. یک اثر منحصربه‌فردی از اوایل دهه نود، زمانی که هر چیزی را می‌شد برای DOS نوشت و هیچ‌کس از آن شرمسار نمی‌شد.

یک پازل-پلتفرمر با گرافیک و صدای کمینیمالیستی است که نباید از خود تعریف کند. شخصیت اصلی — نوعی پسری به نام McGee — در صفحه بازی حرکت می‌کند و اشیاء را جمع می‌کند. به نظر تئوری، باید یک پازل باشد: از سطح عبور کن، چیزی که نیاز داری را بگیر، به انتها برسی. در واقع، این بدان معناست که باید منطق بازی را خودت کشف کنی، زیرا بازی واقعاً توضیح نمی‌دهد که قرار است چه کاری انجام دهی.

کنترل‌ها به‌سادگی هر چیزی از آن عصر هستند — کلیدهای جهت‌نما برای حرکت، نوار فاصله برای چیزی. گرافیک‌ها تا حدی سبز پاستلی، تا حدی خاکستری، و تا حدی من دیگر یادم نیست. وقتی McGee در صفحه حرکت می‌کند، احساس می‌کنی که برنامه‌نویس با توانایی‌های محدود خود بهترین کار را کرده است. امروزه طرفداران pixel art برای این‌گونه زیبایی‌شناسی رسم می‌کردند، اما اینجا بیشتر نتیجه محدودیت سخت‌افزار و زمانی است که برای توسعه در دسترس نبود.

McGee به دسته‌ای از بازی‌ها تعلق دارد که به‌خاطر اینکه وجود داشتند بازی می‌شدند، نه به‌خاطر اینکه درخشان بودند. آن‌قدر بد نبود که کسی آن را رد کند، اما خوب هم نبود که درباره‌اش صحبت شود. امروز، تقریباً هیچ‌کس از آن نمی‌داند. شبیه‌ساز‌ها و آرشیوها آن را از فراموشی کامل نجات دادند — فقط همین را پیدا کرد.

وقتی الآن می‌خواهی آن را بازی کنی، این نوستالژیا برای چیزهای پنهان است. نه برای روزهایی که چیزهای بزرگ وجود داشت — برای زمانی که چنین چیزهای کوچکی صرفاً وجود داشتند. McGee بازی‌ای نیست که برای آن مثل طلا جستجو کنی. بیشتر یک قدم در طول تاریخ است، یک سفر کاوشگرانه به آرشیوهای DOS گذشته.