Elf

Rok 1992, schody w dół do piwnicy, monitor jeszcze zimny, Sound Blaster czeka. Nie uruchamiało się wtedy action platformerów z wielkimi oczekiwaniami — a jednak czasem miło Cię zaskakiwały.

Elf to action platformer od Nirvana Systems, oryginalnie wydany na Amigę i przeniesiony na DOS. Historia stara jak sam gatunek: leśny elf, porwana dziewczyna, zły czarodziej. Nikt nie oczekiwał Szekspira i go też nie dostał. Fabuła to tylko pretekst, aby rzucić Cię w serię poziomów, przez które musisz się przebić.

Rozgrywka gdzieś pomiędzy brytyjskimi platformerami z Amigi z końca lat osiemdziesiątych i początku lat dziewięćdziesiątych — pomyśl Stormlord, pomyśl Switchblade, znasz ten gatunek. Poziomy są rozległe, bez limitu czasu, więc możesz być ostrożny z każdym skokiem zamiast wpadać ślepo. Sterowanie na DOS-ie jest funkcjonalne, choć port z Amigi nigdy nie obywał się bez kompromisów — gładkości ruchu tam brakuje. Postęp w grze jest prosty: eksplorujesz, walczysz, szukasz drogi naprzód. Brak skomplikowanych mechanik, brak zagadek, które zmusiłyby Cię do sięgnięcia po ołówek.

Warto pamiętać o pewnej solidności wykonania. Elf nie jest pionierem i nie wynajmuje koła na nowo. To kompetentny produkt epoki, kiedy brytyjskie i irlandzkie studia wymieniały Amiga platformery przenoszone na PC z mieszanymi rezultatami — ten plasuje się wśród lepszych prób. Grafika DOS-a porusza się wystarczająco w głównym nurcie roku 1992, muzyka Sound Blastera pełni swoją rolę. Najgorzej postarzała się pewnie ta sama prostota — dziś doceniasz, gdy gra dodaje chociaż trochę dodatkowej zawartości.

Dziś Elf przemawiał głównie do tych, którzy chcą spróbować typowy produkt epoki — brak wielkich nazwisk, brak szumu medialnego, tylko uczciwy platformer z czasów, gdy takie rzeczy tworzyły dwie osoby w mieszkaniu nad barem. Uruchom go w przeglądarce via emulacja DOSBox bez żadnych problemów. Gwarantowany kwadrans nostalgii, długoterminowa absorpcja pewnie nie.