Dream Team, The - 3 on 3 Challenge

Trzech na trzech, więcej nie trzeba. Dream Team zabiera cię na boisko koszykówki wczesnych lat dziewięćdziesiątych, kiedy ktoś uznał, że tekstowy symulator będzie porywającą rozrywką. To nie jest zły pomysł, ale twórcy po prostu nie umieli go sprzedać.

Wcielasz się w menedżera trzyosobowej drużyny koszykarskiej i mierzysz się z przeciwnikami w trybie dla jednego gracza albo w bezpośrednich starciach. Dobór zawodników, trening, ustawienia taktyczne, a potem bezpośrednia kontrola meczu — wszystko przez tekstowe menu i uruchamiane spacją animacje, które rozwijają się na ekranie jak zawieszki bagażowe na taśmociągu. Gra toczy się mniej więcej w tempie rozmów w poczekalni u lekarza.

Problem w tym, że nigdy tak naprawdę nie rozumiesz, dlaczego podjąłeś akurat tę decyzję. Statystyki zawodników są abstrakcyjne, ich wpływ na poszczególne akcje niejasny. Kiedy ustawiasz podanie albo rozegranie z połowy boiska, nie czujesz tego — to się po prostu dzieje, a ty czekasz, co gra postanowi. Twoja kontrola sprowadza się głównie do wybierania z menu. Wizualnie animacje są jak na rok '91 akceptowalne, ale kiedy są ciągle takie same, a zawodnicy poruszają się jak marionetki zamrożone w jednym miejscu, oglądanie staje się nużące.

Dream Team stoi na pomyśle, który mógłby działać — mikrozarządzanie koszykarzem i taktyką. W praktyce to jednak raczej długi montaż, w którym komputer decyduje za ciebie. To nie jest ożywcze doświadczenie, to siedzenie w poczekalni. Zwrot w postaci faktycznej rozgrywki jest minimalny.

Dziś sięgną po nią tylko ci, których interesuje, jak wyglądała komputerowa grafika sportowa w epoce przedinternetowej, i którzy mają cierpliwość potrzebną, by miesiąc rozgrywać jeden mecz. Dla tych, którzy chcą zagrać w koszykówkę z odrobiną prawdziwej zabawy, są lepsze opcje. Dream Team to raczej archiwum zmarnowanej szansy.