Dream Team, The - 3 on 3 Challenge

Drie tegen drie, meer heb je niet nodig. Dream Team neemt je mee naar het basketbalveld van de vroege jaren negentig, toen iemand dacht dat een tekstgebaseerde simulator meeslepend vermaak zou zijn. Geen slecht idee, maar de makers wisten het simpelweg niet te verkopen.

Je speelt als manager van een basketbalteam van drie spelers, tegen tegenstanders in singleplayer of in onderlinge wedstrijden. Spelerskeuze, training, tactische opstellingen, en dan directe wedstrijdbesturing — allemaal via tekstmenu's en met de spatiebalk gestarte animaties die zich op het scherm ontvouwen als bagagelabels op een lopende band. Het spel beweegt ongeveer in het tempo van gesprekken in de wachtkamer van een dokter.

Het probleem is dat je nooit echt begrijpt waarom je een bepaalde beslissing hebt genomen. Spelersstatistieken zijn abstract, hun invloed op afzonderlijke acties onduidelijk. Wanneer je een pass of een uitgespeelde aanval opzet, voel je het niet — het gebeurt gewoon en je wacht af wat het spel beslist. Jouw controle bestaat vooral uit menukeuzes. Visueel zijn de animaties acceptabel voor '91, maar als ze altijd hetzelfde zijn en spelers bewegen als op één plek vastgevroren marionetten, wordt het kijken eentonig.

Dream Team steunt op een idee dat zou kunnen werken — micromanagement van een basketballer en tactiek. In werkelijkheid is het echter eerder een lange montage waarin de computer voor je beslist. Het is geen verkwikkende ervaring, het is zitten in een wachtkamer. De opbrengst in daadwerkelijke gameplay is minimaal.

Vandaag raken alleen zij het aan die willen zien hoe computersportgraphics er in het pre-internettijdperk uitzagen, en die het geduld van een maand hebben om één wedstrijd te spelen. Wie basketbal wil spelen met daadwerkelijk plezier, heeft betere opties. Dream Team is eerder een archiefstuk van een gemiste kans.