Dream Team, The - 3 on 3 Challenge

Üçe üç, ihtiyacınız olan tek şey bu. Dream Team sizi doksanların başındaki basketbol sahasına götürüyor; birilerinin metin tabanlı bir simülasyonun sürükleyici bir eğlence olacağını düşündüğü zamanlara. Fena bir fikir değil, ama yapımcılar bunu nasıl pazarlayacaklarını bir türlü bilememişler.

Üç oyunculu bir basketbol takımının menajeri olarak, tek oyunculu ya da bire bir maçlarda rakiplere karşı oynuyorsunuz. Oyuncu seçimi, antrenman, taktiksel dizilişler ve ardından maçın doğrudan yönetimi — hepsi metin menüleri ve boşluk tuşuyla tetiklenen, ekranda bir bagaj bandındaki valiz etiketleri gibi akıp giden animasyonlar aracılığıyla. Oyun aşağı yukarı bir doktor bekleme odasındaki sohbetlerin temposunda ilerliyor.

Sorun şu ki, o belirli kararı neden verdiğinizi hiçbir zaman gerçekten anlamıyorsunuz. Oyuncu istatistikleri soyut, bunların tekil hamlelere etkisi belirsiz. Bir pas ya da yarı saha hücumu kurduğunuzda bunu hissetmiyorsunuz — öylece oluveriyor ve oyunun ne karar vereceğini görmek için bekliyorsunuz. Kontrolünüz daha çok menü seçiminden ibaret. Görsel açıdan animasyonlar '91 için kabul edilebilir, ama hep aynı olduklarında ve oyuncular tek bir noktaya çakılmış kuklalar gibi hareket ettiğinde, izlemek sıkıcı bir hâl alıyor.

Dream Team, işe yarayabilecek bir fikrin üzerinde duruyor — mikro yöne...