Barbarian

Rok 1989, monitor świeci na pomarańczowo i patrzę na umięśnionego gościa z mieczem, który wydaje się bardziej zainteresowany dramatycznym wyglądem niż funkcjonowaniem jako postać, którą mogę kontrolować. Barbarian od Psygnosis — nie ten drugi Barbarian od Palace Software, tu robi się trochę bardziej skomplikowanie.

Psygnosis był wtedy znany jako deweloper z artystycznym czuciem — wystarczy spojrzeć na ich okładki, wspierane przez Rogera Deana. Barbarian to gra akcji z tematyką walki, osadzona w świecie fantasy, w którym grasz jako — niespodzianka — barbarzyńca. Miecz, wrogowie, przetrwanie. Pod względem gatunkowym to akcja z elementami beat 'em up, gdzie postępujesz przez poziomy i zadajesz ciosy wszystkiemu, co się rusza.

I tu zaczynają się problemy. Sterowanie jest niezgrabne w taki sposób, że nie możesz tego po prostu zrzucić na „inne czasy". Nawet według standardów tamtej epoki, gry akcji miały lepszą responsywność — przypomnij sobie Barbariana od Palace Software z 1987 roku, który był płynniejszy. Tu postać porusza się jakby brodzić przez błoto, system walki jest ograniczony, a wrogowie reagują w sposób trudny do przewidzenia lub odczytania. Frustracja nie wynika z trudności, ale z wrażenia, że gra pracuje przeciwko tobie. To różnica, którą każdy doświadczony gracz rozpozna natychmiast.

To, co potrafił robić Psygnosis, to wizualizacje. Grafika trzyma się kupy według standardów epoki — szczegółowe sprite'i, przyzwoite otoczenie. Dźwięk jest średni, Sound Blastera nie wyciśniesz z tego wiele. Gra zniknęła w cieniu znacznie bardziej grywanych konkurentów i dziś jest raczej ciekawostką niż klasyką. Źle się postarzała w rzeczach, które mają znaczenie: jak się gra. Artystyczna strona trzyma się lepiej niż mechanika.

Dziś możesz w nią grać w przeglądarce poprzez emulatoryDOSBox i warto ją spróbować raz — jeśli jesteś ciekawy, jak wyglądała średnia gatunkowa gier akcji na PC w 1989 roku. Jako historyczny snimek momentu, gdy gry akcji na PC wciąż szukały swojego miejsca. Ale nie przyniesie nostalgia, chyba że grałeś w nią wtedy. A jeśli grałeś, pewnie pamiętasz ją dokładnie tak, jak na to zasługuje — z lekkim bólem głowy.