SuperKarts

Rok 1995, popołudnie, a ja patrzę w monitor zamiast być na dworze. Na torze pełnym rywali małe kartingi pędzą wokół, a ja szalenie naciskam klawisze strzałek, bo ktoś właśnie rzucił torebkę pieniędzy prosto przede mną i jej nie złapałem. To był SuperKarts od Manic Media Production.

To wyścigowa arkada z widokiem z góry, gdzie nie tylko konkurujesz o pierwsze miejsce—musisz też zbierać gotówkę rozrzuconą po torze. Pieniądze spadają od przeciwników, leżą na drodze, a zarabiasz je też za dobre wyniki wyścigów. Im więcej zbierzesz, tym lepiej. Dokładnie ten typ mechaniki, który zmusza cię do gonienia ostatniego kierowcy zamiast wygodnego krążenia na czele stawki.

Gra oferuje dwa tryby. Arcade daje ci życia i skupia się całkowicie na zbieraniu pieniędzy—realizm schodzi na dalszy plan, nacisk pada na ruch i chaos na torze. Sterowanie czuje się dokładnie tak, jak musiały się czuć podobne gry z tamtej epoki: proste, bez wielkich ambicji do symulacji fizyki opon. Karting zachowuje się bardziej jak zabawka niż maszyna, ale to jest w porządku, bo nikt nie uruchamiał tej gry dla precyzyjnych danych telemetrycznych. Grafika była akceptowalna na 1995 rok, kolory VGA robiły swoją robotę, a Sound Blaster upewniał się, że wiesz, gdzie jest twój rywal, nawet jeśli go nie widzisz.

SuperKarts nigdy nie западl w pamięć jako przełom w gatunku. Nie był to Screamer czy Super Cars II. To było solidne, nic niezwykłego popołudnie przy komputerze—gra, która nie wymagała instrukcji czy cierpliwości, tylko trochę koordynacji i chęci zajechania ostrego zakrętu przed rywalem. Naturalnie się zestarzeła: sztuczna inteligencja jest przejrzysta, zawartość skromna, a na pierwszy rzut oka widać, że development odbywał się w małym studiu z ciasnym budżetem. To nie krytyka, tylko kontekst.

Dziś będziesz to cenić, jeśli masz dwadzieścia minut i gust do czegoś prostego bez instalacji. Działa bezawyjątkowo w przeglądarce przez DOSBox, a system zbierania pieniędzy nadal wyróżnia się spośród przeciętnych wyścigowych gier tamtej epoki. To nie odkrycie, ale też nie strata czasu. Czasami wystarczy przejechać kilka okrążeń i przypomnieć sobie, że nie każda gra musiała być epiczna.