F1

Kiedy Lankhor postanowił zaadaptować technologię z Vrooma na Mega Drive'a, nie chodziło o nowy silnik. To była ta sama maszyneria, którą Daniel Macré skonstruował dla Atari ST — i tyle wystarczyło, by F1 czuł się zupełnie inaczej niż konkurencja w 1993 roku.

F1 to formuła bez fajerwerków. Masz tor, samochód, przeciwników i punkt docelowy. Żaden scenariusz, żadna kampania, żadne wymyślne animacje między wyścigami. Lankhor nie budował opowieść — budował prędkość. Gra pozwala wybrać sobie wóz, konfigurować opony i skok zawieszenia, a reszta to już tor. Wyścig za wyścigiem. Prosty schemat, który na Mega Drive'ie mógł bujać wciąż na nowych ścieżkach.

I tutaj leży siła tego wydania. Podczas gdy inne gry formułowe na konsolach Segiemu albo szukały kompromisu między prędkością a grafiką, albo gubiły się w ścierwie, F1 jechał płynnie. Widok zza kierownicy, perspektywa przez przednią szybę — to już klasyka, ale tutaj działała naprawdę. Rozdzielczość i ilość klatek na sekundę to rzeczy, których nie burzysz głośno w barze, a jednak odczuwa się różnicę między spowolnioną gówną a tym, co umożliwia Lankhor. Ścieżka mknie w przód, zakręty mają sens, a Auto odpowiada na twoją kontrolę bez opóźnienia.

Problem pojawia się, gdy chcesz więcej. Formuła jest surowa. Nie ma tu nic, co by Was kuszeło do jednej kolejnej rundy. Brak scenariusza oznacza, że każdy wyścig jest wyspą. Grafikę można nazwać funkcjonalną, nie spektakularną. Dźwięk silnika? Monotonny. Dla gracza z lat dziewięćdziesiątych, który ogrywał Nigel Mansella czy chciał mapy, taktyki i progresji — F1 wydawać się mogło zbyt oszczędne.

Ale jeśli czujesz do rybia po tamtych latach, jeśli pamiętasz, kiedy trzeba było nauczyć się każdego toru na pamięć i udoskonalić hamowanie na setkę odsłon — ta gra mówi do ciebie innym głosem. To nie był hit, który zmieniał gatunek. To był tytuł dla graczy, którzy chcieli czystej, szybkiej wyścigówki bez zbędnych dodatków. Lankhor wiedział, jak się robi prędkość, i tego się trzymał.

Dziś F1 to ciekawostka techniczna — dowód, że małe studio może zrobić coś płynnego na zastanym sprzęcie. Jeśli lubisz klasyczne wyścigówki bez wodorostów i rozumiesz, co to oznacza — siedź do roli. Dla reszty to będzie powolna jazda bez celu.