SuperKarts

1995 yılı, öğleden sonra, ve ben ekranın karşısında oturup dışarıda olmak yerine yarış pistinde yarışan küçük kartları izliyorum. Hızlı hızlı ilerleyen kartlar arasında birisi benim önüme bir para çantası fırlattı ve ben kaçırdım. Manic Media Production'un SuperKarts'ı işte böyle bir oyundu.

Bu, üstten bakış açılı bir yarış arcade oyunu, sadece birinci olmak için yarışmıyorsunuz—pist boyunca dağılmış parayı da topluyorsunuz. Para rakiplerinizden düşüyor, yolda yatıyor ve iyi yarış sonuçları için de kazanıyorsunuz. Ne kadar çok toplarsanız o kadar iyi. Bu mekanik sizi rahat bir şekilde öndeki yerde kalmak yerine son sıradaki yarışçıyı kovalamaya zorluyor.

Oyun iki mod sunuyor. Arcade size can verir ve para toplamaya odaklanır—realizm arka planda kalır, vurgu hareket ve pist kaosu üzerindedir. Kontroller o dönemin benzer oyunlarının hissi gibi: basit, lastik fiziğini simüle etme gibi büyük hevesleri olmayan. Kart daha çok bir makine gibi değil, bir oyuncak gibi davranır, ama bu sorun değil, çünkü hiç kimse bu oyunu hassas telemetri için oynamıyordu. Grafikler 1995 için kabul edilebilir durumdaydı, VGA renkler görevini yapıyordu ve Sound Blaster rakibinizi göremesseniz bile nerede olduğunu bilmenizi sağlıyordu.

SuperKarts hiç hafızada tür kilometre taşı olarak kalmadı. Screamer ya da Super Cars II gibi değildi. Bilgisayarın başında geçirilmiş, sağlam, dikkat çekmeyen bir öğleden sonra—kılavuzu ya da sabırı gerektirmeyen, sadece biraz koordinasyon ve rakibinizden önce virajı sıkıca dönmek isteyen bir oyun. Günümüzde öngörülebilir bir şekilde yaşlanmıştır: yapay zeka şeffaf, içerik mütevazı ve ilk bakışta küçük bir stüdyoda ve dar bir bütçeyle geliştirme yapıldığı görülür. Bir eleştiri değil, sadece bağlam.

Bugün onu, yirmi dakikanız varsa ve kurulu gelmeden basit bir şey istiyorsanız değerlendireceksiniz. DOSBox aracılığıyla tarayıcınızda kusursuz çalışır ve o para toplama sistemi yine de o dönemin ortalama yarış oyunundan onu ayırt ediyor. Keşif değil ama zaman kaybı da değil. Bazen birkaç tur atmak ve her oyunun epik olması gerekmediğini hatırlamak yeterli.