SuperKarts

سال 1995، بعدازظهر، و من به جای این که بیرون باشم، به صفحه نمایش خیره‌ام. در مسیری پر از رقبا، کارت‌های کوچک به دور می‌چرخند، و من دستپاچه کلیدهای جهت‌نما را فشار می‌دهم چون کسی یک کیف پول درست جلوی من انداخته و من از دست دادم. این بازی SuperKarts از Manic Media Production بود.

یک بازی رانندگی آرکیدی با نمای بالا است که در آن تنها برای رسیدن به جایگاه اول رقابت نمی‌کنید—بلکه پول پراکنده شده در مسیر را نیز جمع‌آوری می‌کنید. پول از حریفان می‌افتد، روی جاده قرار دارد، و برای نتایج خوب رانندگی هم کسب می‌کنید. هر چه بیشتر جمع کنید، بهتر است. دقیقاً همان نوع مکانیکی که شما را وادار می‌کند رانندگان حاشیه‌ای را تعقیب کنید به جای این که آرام در صدر بمانید.

بازی دو حالت دارد. حالت Arcade به شما جان می‌دهد و به‌طور کامل بر جمع‌آوری پول تمرکز دارد—واقع‌گرایی به کنار، تاکید بر حرکت و آشفتگی مسیر است. کنترل‌ها دقیقاً همان‌طور که باید احساس شوند: ساده، بدون تلاش‌های بزرگ برای شبیه‌سازی فیزیک لاستیک. کارت بیشتر مثل اسباب‌بازی رفتار می‌کند تا ماشین، اما این خوب است، چون کسی این بازی را برای سنجش دقیق نمی‌خواست. گرافیک برای سال 1395 قابل قبول بود، رنگ‌های VGA کار خود را انجام دادند، و Sound Blaster مطمئن کرد که حتی اگر نمی‌توانید دشمن را ببینید، می‌دانید کجا است.

SuperKarts هرگز در خاطره به عنوان یک نقطه عطف ژانری ماندنی نشد. نه مثل Screamer یا Super Cars II بود. یک بعدازظهر جامد و بی‌خصوصیت در رایانه بود—بازی‌ای که نیاز به راهنما یا صبر نداشت، فقط کمی هماهنگی و تمایل برای پیچیدن تنگ قبل از حریف. امروزه به‌گونه قابل‌پیش‌بینی پیر شده است: هوش مصنوعی شفاف است، محتوا متواضع است، و از نگاه اول می‌توان فهمید که توسعه در استودیویی کوچک با بودجه محدود اتفاق افتاده است. انتقاد نیست، فقط متن.

امروزه اگر بیست دقیقه فرصت دارید و علاقه‌مند به چیزی سادel و بدون نیاز به نصب هستید، از آن لذت خواهید برد. بدون مشکل در مرورگر شما از طریق DOSBox اجرا می‌شود، و سیستم جمع‌آوری پول هنوز آن را از بازی‌های رانندگی معمول آن دوران متمایز می‌کند. یک کشف نیست، اما هدر رفتن وقت نیست هم. گاهی اوقات کافی است چند دور بدوید و به یاد داشته باشید که نه هر بازی نیاز به حماسی بود.