Super Bubble Mania

Jeśli lubisz Bubble Bobble albo Puzzle Bobble, Super Bubble Mania próbuje być ich tanim naśladowcą. Kluczowa różnica? Tutaj nie wszystko działa, jak powinno. To typ puzzle'a na DOS-a, w którym strzelasz kolorowymi kulkami w kulki innych kolorów i próbujesz je usunąć, grupując je po trzy i więcej. Brzmi znajomo, bo ten podstawowy schemat nie został wymyślony na początku lat dziewięćdziesiątych — to wariacja na temat, który sięga lat osiemdziesiątych.

Zwykle grasz z jednego narożnika ekranu, gdzie obracasz się i strzelasz. Poszczególne poziomy mają różne kształty i przeszkody, kulki piętrzą się i napierają na ciebie. Mechanika to klasyczne żonglowanie czasem i przestrzenią, gdzie jeden błąd szybko zmienia się w lawinę zapadających się kulek. Sterowanie jest proste, tylko precyzja gdzieś się gubi po drodze — to nie jest zaprojektowane, żebyś czuł się jak snajper, bardziej jak ktoś rzucający coś do tyłu i liczący na najlepsze.

Czego brakuje w porównaniu z lepszymi wersjami tego samego konceptu? Energii. Kulki spadają bez odpowiedniej masy, animacje są niechlujne, a atmosfera gry bardziej przypomina „no, to jest gra” niż coś, co by cię chwyciło. Dźwięki są funkcjonalne, nic więcej. Grafika na DOS-ie tej epoki jest przeciętna — nie ohydna, ale też nie wciągająca. Kolory są po to, żebyś po prostu zauważył, która kulka jest która.

Główny problem to prostota bez głębszej warstwy. Nie czujesz, że gra buduje tempo, uczy cię nowych trików albo cię zaskakuje. Po chwili gry wiesz, w co można się wkręcić, a w co nie. Inne puzzle z tamtych czasów próbowały z czymś eksperymentować — ta nie. To po prostu powtórka tego samego tańca, który każdy, kto spróbował czegoś podobnego, już znał.

Dziś? Jeśli chcesz spędzić kilka minut na czymś niewymagającym w DOSBoxie, Super Bubble Mania jest akceptowalna. Nie jest zła — gra się płynnie, poziomy stopniowo rosną na trudności. Ale to nie jest powód, by jej specjalnie szukać. Są lepsze puzzle z tamtej epoki, i nawet te grają się lepiej po odpaleniu w maszynie wirtualnej. Jeśli jednak słynniejsze tytuły cię wyczerpują — czy to przez problemy z uruchomieniem, czy przez rozgrywkę wlokącą się jak chodzenie w ciężkich butach — ta też się nada.