Soviet

Ta gra natychmiast wrzuca ci na twarz flagę ze sierpem i młotem — czekanie się skończyło. Wiesz dokładnie, dokąd zmierzasz. Soviet z 1990 roku to produkt epoki, która budowała arcydzieła z absolutnie wszystkiego, i to jest dokładnie tym rodzajem utworu: gdy grafika komputerowa dopiero uczyła się chodzić, a design nie odkrył jeszcze słowa "komfort użytkownika".

To mieszanina arcade'owych shooterów i absolutnie prymitywnej strategii. Kontrolujesz jednostki na mapie taktycznej, wysyłasz je do boju, wymieniasz ogień z wrogiem i próbujesz zrealizować cele misji — zbierać przedmioty, zajmować pozycje, przetrwać. Gra zachowuje się tak, jakby miała za ciebie wszystko decydować, ale potem wszystko ci oddaje, a ty po prostu błądzisz po ciemku, próbując zrozumieć, czego od ciebie chce. Sterowanie jest sztywne, jednostki reagują powoli, a zanim strzał w końcu opuszcza broń, ty już dawno jesteś gdzieś indziej.

Twoje oczy nie przyzwyczają się wcale do grafiki — wszystko jest niejasne, jednostki wyglądają jak rozmazane małe kwadraty, a czasami nawet nie jesteś pewien, co widzisz na ekranie. Dźwięk zaskakuje cię jedynie tym, jak ubogi jest, biorąc pod uwagę, co komputer z lat 90. mógł naprawdę osiągnąć. To, co trzyma grę w całości, to tylko ten dziwny urok starego kodu — czujesz, że ktoś majstrował przy nim czymś prymitywnym, a teraz próbuje ci to sprzedać jako przyszłość.

Soviet nie jest grany w dzisiejszych czasach dla zabawy — jest grany po to, aby wiedzieć, skąd się to wszystko wzięło i jak mało trzeba było, aby ktoś usiadł przy 486 i był zadowolony. Teraz patrzysz na to z ciekawością, próbując zrozumieć, jak wszyscy wtedy myśleli w ten sam sposób. Nie jest ładne, nie jest płynne, ale dokładnie tam leży dziwna magia — widzisz historię gier komputerowych, zanim programiści nawet wiedzieli, co robią.