Soviet

Dit spel gooit meteen een hamer-en-sikkel vlag in je gezicht en het wachten is voorbij — je weet precies waar je heen gaat. Soviet uit 1990 is een product van een era die meesterwerken maakte uit absolut alles, en dit is precies zo'n stuk: toen computergraphics net leerde lopen en design het woord "gebruikersgemak" nog niet had ontdekt.

Het is een mix van arcade shooters en grotesk primitieve strategie. Je bestuurt eenheden op een tactische kaart, stuurt ze de strijd in, ruild vuur uit met de vijand, en probeert missiedoelstellingen te bereiken — items verzamelen, posities veroveren, overleven. Het spel gedraagt zich alsof het alles voor je moet beslissen, maar geeft het dan toch allemaal aan jou en je zit gewoon in het duister te frutselen terwijl je probeert uit te vogelen wat het eigenlijk van je wil. De bediening is stijf, eenheidreacties zijn traag, en tegen de tijd dat een schot eindelijk uit het geweer komt, ben je allang ergens anders.

Je ogen zullen zich helemaal niet aanpassen aan de graphics — alles is onduidelijk, eenheden zien eruit als wazige kleine vierkantjes, en soms ben je niet eens zeker wat je op het scherm ziet. Het geluid verrast je alleen door hoe schaars het is, gezien wat een computer uit de jaren '90 eigenlijk kon aankunnen. Wat het spel bij elkaar houdt is gewoon die vreemde charme van oude code — je voelt dat iemand eraan knutselt in iets primitiefs, en nu proberen ze het aan jou te verkopen als de toekomst.

Soviet wordt tegenwoordig niet voor de lol gespeeld — het wordt gespeeld om te weten waar het allemaal begon en hoe weinig het nam voor iemand om zich aan een 486 neer te zetten en tevreden te zijn. Nu kijk je ernaar uit nieuwsgierigheid, probeer je te begrijpen hoe iedereen destijds op dezelfde manier dacht. Het is niet mooi, het is niet soepel, maar daar zit precies de vreemde magie — je ziet computergeschiedenis erin, voordat programmeurs zelfs maar wisten wat ze aan het doen waren.