Mad TV

Czerwiec 1991, prażący upał na zewnątrz, ja w piwnicy z wentylatorem na pełnych obrotach, próbując zrozumieć, dlaczego główny gospodarz właśnie zrezygnował w środku live'owego transmisji. Mad TV wtedy wydawało się odpowiedzią na pytanie, które nikt sobie świadomie nie stawiał — co by było, gdybyś mógł grać w szefa stacji telewizyjnej, ale w porządnie cyniczny sposób?

Rainbow Arts wydali symulator w 1991 roku, w którym zarządzasz stacją telewizyjną od praw transmisji, przez harmonogramy programów, aż po zarządzanie kryzysem w trakcie transmisji na żywo. To nie jest żaden casual management na arkuszach kalkulacyjnych — to nerwowo wyczerpujące operacje, w których wszystko rozpada się w momencie, kiedy myślisz, że wreszcie masz plan. Klimat jest celowo przesadny, humor jest głośno czarny, a branża telewizyjna wygląda dokładnie tak, jak większość ludzi podejrzewała, że wygląda bez dokumentów z kulis. Rozgrywka opiera się na dwóch warstwach. Pierwsza to strona strategiczna — kupujesz programy, planując czasami emisji, obserwujesz budżet i próbujesz wypchnąć konkurentów z rynku. Druga warstwa to zarządzanie arkadowe happening na żywo podczas transmisji, gdzie musisz radzić sobie z awariami technicznymi, zawodnymi aktorami lub być może pięciominutową luką w programie w czasie rzeczywistym. Kombinacja tych dwóch trybów to to, co wyróżnia grę spośród przeciętnego symulatora arkuszowego — nigdy nie jesteś pewny, że masz to opanowane. Elementy sterowania są trochę niezgrabne, a interfejs wymaga cierpliwości, którą dzisiejsi młodsi gracze mogą postrzegać bardziej jako karę niż część zabawy.

Najżywiej pamiętam uczucie niestabilności. Gra nigdy Ci nie daje wytchnienia. Postarzała się nierównie — główna idea jest wciąż genialnie prosta i ten chaos w czasie rzeczywistym wciąż działa dzisiaj, ale wizualnie to typowy produkt DOS-u z 1991 roku bez ambicji, by kogoś zachwycić estetycznie. Dokumentacja i podręczniki z tamtych czasów były konieczne, a nie opcjonalną lekturą — bez nich szamotałbyś się znacznie dłużej niż to było przyjemne.

Dzisiaj trafi głównie do fanów symulatorów z prawdziwym kłem i tych, którzy nie mają problemu z grą nie wyjaśniającą cierpliwie każdego systemu. Jest dostępna bez problemu w przeglądarkach przez emulatory DOSBox, a dwadzieścia minut to wszystko czego potrzebujesz, by zrozumieć, czy ta mieszanka stresu i czarnego humoru jest warta Twojego czasu. Dla mnie była — i wciąż jest.