Lychnis

Rok 1994, Korea, mały zespół deweloperski o nazwie Artcraft. Gdy my w Czechach wymienialiśmy się dyskietkami i składaliśmy pierwsze komputery z niemieckich pchlich targów, ci ludzie tworzyli grę, o której istnieniu wtedy nie miałem pojęcia — i to szkoda, bo Lychnis zasługuje na uwagę.

Lychnis to gra akcji na MS-DOS od koreańskiego wydawcy Softmax. Nie znam szczegółowo settingu czy dokładnej fabuły, ale gatunkowo to akcja w duchu tamtej epoki — szybka, bezpośrednia, stawiająca na ruch i refleks, a nie na rozgałęziające się dialogi. Korea miała wtedy swoją własną scenę grową, która rzadko przedostawała się na zachód, a Lychnis to właśnie ten typ tytułu, który trafił do szuflady historii, choć ludzie za nim stojący mieli przed sobą jeszcze niejedną karierę.

Patrząc dziś na sterowanie i mechanikę gry, musimy widzieć je przez pryzmat MS-DOS-u z połowy lat dziewięćdziesiątych. To, co wtedy sprawdzało się jako dynamiczna akcja, dziś może wydawać się toporne — to nie krytyka, to fizyka czasu. Klawiatury bez analogowego ruchu, własny rytm gry dostrojony do sprzętu tamtej ery. Kto to pamięta albo chce spróbować po raz pierwszy bez filtra nostalgii, musi liczyć się z pewnym okresem adaptacji.

Czemu w ogóle pamiętać o tej grze? Bo część zespołu Artcraft zbudowała później karierę na tytułach jak Ragnarok Online czy seria Magna Carta. Lychnis to w zasadzie wczesny szkic większych rzeczy, które miały nadejść. Za muzykę odpowiadał zespół TeMP, którego odciski palców widać też w późniejszych grach — ich twórczość pewnie słyszałeś w PangYa, nie wiedząc, skąd ten styl się bierze. To właśnie ten kontekst sprawia, że warto w ogóle otwierać stare archiwa.

Dziś Lychnis zainteresuje głównie ludzi zafascynowanych koreańską historią gier, albo tych, którzy lubią sięgać po rzeczy nietypowe — bez gwarancji dopracowanego doświadczenia, ale ze świadomością, że patrzysz na coś, co powstało w 1994 roku w innym świecie i dotarło do nas dopiero teraz, przez emulatory i retro-archiwa. To może być najbardziej interesująca jej część.