Hexen: Beyond Heretic pojawił się w 1995 roku jako następca Heretica, zbudowany na ulepszonej wersji silnika Doom przez Raven Software i wydany przez id Software. Podczas gdy Doom i Heretic były w dużej mierze liniowymi korytarzowymi strzelankami, Hexen spróbował czegoś bardziej ambitnego: mrocznej fantasy, akcji z perspektywy pierwszej osoby zbudowanej wokół połączonych ze sobą poziomów-hubów, gdzie przełączenie dźwigni w jednym miejscu mogło otworzyć drzwi lub zawalić ścianę zupełnie gdzie indziej. Ten układ oparty na cofaniu się i zagadkach nadał mu odrębną, czasem dezorientującą tożsamość wśród strzelanek połowy lat 90.

Drugim wielkim odstępstwem był system klas. Na początku wybierałeś Wojownika, Kleryka lub Maga, z których każdy miał zupełnie inną broń i tempo rozgrywki, co dawało grze realną wartość powtórnego przechodzenia. Silnik wprowadził również polyobjecty (ruchome ściany i uchylne drzwi) oraz skryptowalne zdarzenia poprzez ACS — technologię, która wpłynęła na projektowanie poziomów w późniejszych grach na silnikach id. Jego gotycka estetyka zrujnowanych zamków, bagien i trzeszczącej magii była cięższa i mroczniejsza niż w Heretiku.

Dzisiaj Hexen jest pamiętany zarówno jako kultowy faworyt, jak i gra, od której ludzie się odbijają, głównie z powodu zagadkowego szukania przełączników. Jednak grany na współczesnym source porcie i z odrobiną cierpliwości, jest fascynującą migawką momentu, w którym strzelanki sięgały ku eksploracji i pomysłom RPG, zanim pojawiły się Half-Life i Deus Ex. Walka wciąż sprawia satysfakcjonująco soczyste wrażenie, a atmosfera pozostaje naprawdę przytłaczająca — w najlepszym tego słowa znaczeniu.