Hexen

Hexen: Beyond Heretic در سال ۱۹۹۵ به‌عنوان دنبالهٔ Heretic از راه رسید؛ ساخته‌شده بر نسخه‌ای ارتقایافته از موتور Doom توسط Raven Software و منتشرشده توسط id Software. آنجا که Doom و Heretic عمدتاً شوترهای خطی راهرویی بودند، Hexen چیزی جاه‌طلبانه‌تر را آزمود: یک بازی اکشن اول‌شخص فانتزی تاریک که حول مراحل به‌هم‌پیوستهٔ هابی ساختار یافته بود، جایی که زدن یک اهرم در یک منطقه ممکن است دری را باز کند یا دیواری را در جایی کاملاً دیگر فرو بریزد. این چیدمانِ مبتنی بر بازگشت و معما، هویتی متمایز و گاه گیج‌کننده در میان شوترهای میانهٔ دههٔ نود به آن داد.

تفاوت بزرگ دیگر سیستم کلاس‌ها بود. در آغاز یکی از سه کلاس Fighter، Cleric یا Mage را انتخاب می‌کردید که هرکدام سلاح‌ها و ریتم کاملاً متفاوتی داشتند و همین به بازی ارزش تکرار واقعی می‌داد. موتور بازی همچنین polyobjectها (دیوارهای متحرک و درهای لولایی) و رویدادهای اسکریپت‌پذیر از طریق ACS را معرفی کرد؛ فناوری‌ای که بر طراحی مراحل در بازی‌های بعدی مبتنی بر موتور id اثر گذاشت. زیبایی‌شناسی گوتیک آن با قلعه‌های ویران، باتلاق‌ها و جادوی جرقه‌زننده سنگین‌تر و تیره‌تر از Heretic بود.

امروز Hexen هم به‌عنوان یک محبوب کالت و هم به‌عنوان بازی‌ای که مردم از آن پس می‌زنند به یاد آورده می‌شود، عمدتاً به‌خاطر جست‌وجوی معماگونهٔ اهرم‌ها. با این حال اگر با یک سورس‌پورت مدرن و کمی صبر بازی‌اش کنید، نمایی جذاب از لحظه‌ای است که شوترها پیش از آمدن Half-Life و Deus Ex به سمت ایده‌های کاوش و نقش‌آفرینی دست دراز می‌کردند. مبارزه هنوز به‌طرز رضایت‌بخشی پرضرب است و فضاسازی آن به بهترین شکل ممکن واقعاً خفقان‌آور مانده است.