Darker

Ciemna noc, helikopter, obraz termowizyjny i cel na środku ekranu. Tak zaczyna się Darker — gra, która dziś mogłaby przejść bez echa w lawinie gier akcji i symulatorów. To coś pomiędzy strzelaniną taktyczną a symulatorem lotu, decydując się być obydwoma naraz i żadnym szczególnie dobrze.

Siedzisz w kokpicie czegoś przypominającego samolot czy helikopter, a Twoje zadanie jest proste — wyeliminować wrogów w ciemności używając różnych systemów uzbrojenia. Gra rozgrywa się w ciemnych tonach niebieskiego, co jest lepsze niż się spodziewaliśmy; szarość i cienie nadają akcji dziwną, anonimową atmosferę. Poruszasz się po terenie, polując na cele, celując i strzelając. Mechanika jest sztywna — sterowanie nie zdobędzie Twojego serca od razu; raczej złapie Cię za nogę na starcie i nie będzie puszczać przez chwilę.

Darker robi się ciekawy w szczegółach. Termowizja zachowuje się jak rzeczywista; mapy są proceduralnie generowane albo przynajmniej wystarczająco chaotyczne, aby nie można było przez nich przejść na autopilota jak przez liniowe strzellaniny. To nie arkada, nie zdaleka elegancka. Gra się jak nauka latania bez instruktora, drążek w ręku i lista celów przed sobą. Czasami udaje Ci się zestrzelić formację wrogów i czujesz się jak profesjonalista. Wkrótce potem utkniesz na mapie, zgubisz orientację i rozbijęsz się w ścianę lub wodę.

Ciemny kolor w tytule to nie tylko ozdóbka — to esencja gry. Dziewięćdziesiąte były czasem większego eksperymentowania niż teraz. Twórcy ci nie wiedzieli, że mają robić gry dla milionów. Zrobili grę, która jest trudna, zimna i nieco niejasna. To, co w niej się postarzało, to właśnie to, co ją uczyniło interesującą: sterowanie jest niezręczne nawet na tamte czasy, a wymogi refleksu bez grafiki, aby je uzasadnić, mogą Cię zniechęcić.

Dziś będziesz w nią grać z nostalgi, nie dla zabawy. Ale jeśli interesujesz się symulatorami bez kierownicy i bez komercyjnego apelu, jeśli ciekawi Cię, jak wyglądał ogień z helikoptera na komputerze z 1995 roku, jest tu kawałek czasu, który nie wróci. To nie jest świetna gra. To coś surowego z czasów, gdy bycie starym nie wymagało wyjaśnień.