Sid Meier's Colonization

Χτίζεις μια αποικία σε άγνωστες ακτές και συνειδητοποιείς ότι ο καλύτερός σου φίλος — το εμπόριο της συνοικίας — μόλις σε της έκανε. Το Sid Meier's Colonization του 1994 δεν είναι απλώς μια χρονική καταγραφή του αμερικανικού αποικισμού. Είναι ένα παιχνίδι για την ανταγωνιστική σύγκρουση των ευρωπαϊκών δυνάμεων, που παίζεται μέσω διπλωματίας, εμπορίου και του ήσυχου μαχαιριού στην πλάτη.

Στρατηγική της συνοικίας που ελέγχεις ως ένας από τέσσερις αποίκους — Άγγλος, Γάλλος, Ισπανός ή Ολλανδός. Η αποστολή σου είναι απλή: να αναπτύξεις μια αποικία από μια σπορά σε ένα βιώσιμο κράτος ικανό να αποστατήσει κατά της μητέρας πατρίδας. Χαρτογραφείς άγνωστα εδάφη, ιδρύεις οικισμούς, εξάγεις πόρους. Το εμπόριο είναι το ψωμί και το βούτυρό σου — μεταφέρεις καπνό, ζάχαρη και δέρματα στην Ευρώπη, εισάγεις όπλα και άλογα. Υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στις φυλές των Αμερικανών, τις οποίες μπορείς να εκδιώξεις, να αγοράσεις τη χάρη τους ή να συναλλάξεις μαζί τους. Όλα περιστρέφονται γύρω από τα οικονομικά και τον χρονισμό.

Το παιχνίδι είναι αργό και σκεπτόμενο — όχι βαρετό, αλλά μάλλον διαλογιστικό. Κάνεις κλικ στον χάρτη, αποφασίζεις πού να στείλεις αποίκους, ποιο κτίριο να κατασκευάσεις, και πότε να βυθιστεί στα χαρτιά της διπλωματίας. Γύρο μετά γύρο μαθαίνεις τι σε κάνει πλούσιο — γεωργία ή εργοστασιακή εργασία, εμπόριο ή στρατιωτική προετοιμασία. Για λίγο νιώθεις ασφαλής, στη συνέχεια ένας από τους αντιπάλους σου κάνει ένα γρήγορο κόλπο και συνειδητοποιείς ότι έχεις επικεντρωθεί πολύ στα χρήματα. Δεν υπάρχει δράση, δεν υπάρχει τικ-τικ-τικ. Υπάρχουν ογδόντα χρόνια περιμένοντας τη σωστή στιγμή.

Το Colonization έγινε η μητέρα όλων των σύγχρονων 4X στρατηγικών — αν μόνο επειδή προήλθε από το DNA του Civilization III και πρόσθεσε ένα στρώμα ιστορικής ρύθμισης που βλέπεις σε κάθε παιχνίδι κτίσης σήμερα. Στη δεκαετία του '90 το πήραμε ως τον αυστηρότερο προσομοιωτή αποφάσεων-διαχείρισης που έχαν ποτέ εμφανιστεί σε προσωπικούς υπολογιστές. Τα γραφικά είναι λειτουργικά, η μουσική αδιάφορη, και ανακαλύπτεις τον χάρτη μέσω εξερεύνησης — όλα αυτά αναπνέουν την εποχή όταν τα παιχνίδια στρατηγικής δεν χρειάζονταν να είναι περίπλοκα. Έχει γεράσει ακριβώς όπως αναμενόταν: η αντίθεση μεταξύ βάθους και της σημερινής εποχής που αγάπα την αφή το κάνει να φαίνεται αρχαϊκό.

Αυτές τις μέρες θα το πάρεις για νοσταλγία ή επειδή είσαι περίεργος πώς παίζονταν τα παιχνίδια στρατηγικής πριν οι σχεδιαστές γίνουν τρελοί για τα γραφικά. Οι μηχανισμοί είναι απλοί και σαφείς — χωρίς σύγχρονη σούπα εναλλάγματος. Αν έχεις χρόνο και τη νοοτροπία ότι είσαι ανάμεσα σε αποίκους από το 1607, δεν θα σε τραβήξει κάτω.