Super Metroid, wydany na Super Nintendo w 1994 roku, jest szeroko uznawany za jedną z najlepszych gier ery 16-bitowej i szczytowe osiągnięcie R&D1 Nintendo. Wysyła łowczynię nagród Samus Aran z powrotem na planetę Zebes, by odzyskała skradzioną larwę Metroida od Ridleya i Kosmicznych Piratów, i robi to poprzez jeden ogromny, połączony świat, który stopniowo odblokowujesz, gdy Samus odzyskuje swój arsenał — morph ball, hak, promienie lodowy i falowy, atak śrubą i więcej.

Ta struktura zdefiniowała cały gatunek. Projekt ufa graczowi, że będzie eksplorował, zapamiętywał zablokowane trasy i wracał, gdy nowa zdolność otworzy drogę, nagradzając ciekawość sekretami i skrótami zamiast wszystko łopatologicznie tłumaczyć. Atmosfera jest niezwykła jak na swoje czasy: nastrojowa, samotna, niemal bezsłowna, z sugestywną ścieżką dźwiękową i niepokojącymi otoczeniami, które opowiadają swoją historię poprzez obraz i nastrój zamiast tekstu. Momenty z końcówki gry, w szczególności emocjonalne finałowe starcie, uderzają z ciężarem, którego próbowało niewiele gier z 1994 roku.

Jej wpływ jest tak głęboki, że cały szablon 'Metroidvanii' — rozległe mapy, postęp zablokowany zdolnościami, cofanie się — bierze połowę swojej nazwy od tej serii. Sterowanie jest precyzyjne, tempo mistrzowskie, a speedrunnerzy utrzymywali ją przy życiu przez dekady, znajdując kreatywne łamanie sekwencji, do których twórcy subtelnie zachęcali. Grana dziś pozostaje zdumiewająco przystępna i satysfakcjonująca; bardzo niewiele w niej wydaje się przestarzałe, co jest najrzadszą pochwałą, jaką można wystawić grze w jej wieku.