Super Metroid که در سال ۱۹۹۴ برای Super Nintendo منتشر شد، به‌طور گسترده‌ای یکی از بهترین بازی‌های دوران ۱۶-بیت و نقطه‌ی اوج R&D1 نینتندو شناخته می‌شود. این بازی شکارچی جایزه‌بگیر Samus Aran را دوباره به سیاره‌ی Zebes می‌فرستد تا لارو دزدیده‌شده‌ی یک Metroid را از Ridley و Space Pirates پس بگیرد، و این کار را در یک دنیای عظیم و به‌هم‌پیوسته انجام می‌دهد که به‌تدریج و همراه با بازیابی زرادخانه‌ی Samus باز می‌شود — morph ball، پرتو قلاب، پرتوهای یخ و موج، حمله‌ی پیچی و بیشتر.

همین ساختار یک ژانر کامل را تعریف کرد. طراحی به بازیکن اعتماد می‌کند که کاوش کند، مسیرهای مسدود را به خاطر بسپارد و پس از باز شدن راه با یک توانایی جدید بازگردد، و کنجکاوی را با رازها و میان‌برها پاداش می‌دهد، نه اینکه همه‌چیز را تک‌تک توضیح دهد. فضاسازی برای زمان خودش شگفت‌انگیز است: مالیخولیایی، تنها، تقریباً بی‌کلام، با موسیقی برانگیزاننده و محیط‌های هراس‌آوری که داستانشان را به جای متن با تصویر و حال‌وهوا روایت می‌کنند. لحظات پایانی بازی، به‌ویژه رویارویی نهایی احساسی، با وزنی می‌نشینند که کمتر بازی‌ای در سال ۱۹۹۴ تلاشش را کرد.

تأثیرش چنان ژرف است که کل قالب «Metroidvania» — نقشه‌های گسترده، پیشروی قفل‌شده به توانایی‌ها، بازگشت به عقب — نیمی از نامش را از این مجموعه گرفته است. کنترل‌ها دقیق‌اند، ضرباهنگ استادانه است و اسپیدرانرها دهه‌هاست با یافتن sequence-breakهای خلاقانه‌ای که سازندگان به‌طور نامحسوس تشویقشان کرده بودند، آن را زنده نگه داشته‌اند. امروز هم به‌طرز حیرت‌انگیزی در دسترس و رضایت‌بخش باقی مانده؛ چیز بسیار کمی در آن قدیمی حس می‌شود، که نادرترین ستایشی است که می‌توان نثار بازی‌ای به این سن‌وسال کرد.