Solidarnosc

Strajk polski z 1991 roku to tutaj nie paradę z transparentami, ale grę w szachy o przetrwanie. Solidarnosc to symulacja strategiczna, którą możesz grać jako pracownik lub jako reżim — a taka koncepcja była wciąż rzadkością w grach tamtych czasów.

To komputerowa reprezentacja rzeczywistych zdarzeń z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych — starcia między ruchem pracowniczym Solidarności a polskim reżimem komunistycznym. Gra daje ci narzędzia do manipulacji opinią publiczną, organizowania protestów, finansowania działań i zarządzania represją. Z jednej strony stoisz z celem osiągnięcia wolności, z drugiej czeka cię brutalny aparat państwowy. Wszystko idzie turami, gdzie jeden błędny ruch oznacza aresztowanie lub stłumienie ruchu.

Graficznie to je spartan — tekstowe menu, proste tabele, liczby. Brak animacji, brak dźwięków aby pompować ci adrenalię. Sterowanie opiera się na klikach i próbujesz wpisywać komendy do linii poleceń, co dziś wydaje się niezwykłe, ale wtedy było standardem. Mechanicznie gra jak gra planszowa — zbierasz pieniądze, decydujesz czy inwestować w edukację czy broń, a potem czekasz na wyniki. To nie rush adrenaliny, raczej terapia dla twoich nerwów.

Solidarnosc nie był hitem na poziomie SimCity czy Civilization, ale miał coś oryginalnego — pokory politycznej. Symuluje rzeczywistość, którą jej twórcy sami przeżyli. W latach dziewięćdziesiątych takie edukacyjne strategie były rzadkie. Gra nie bagatelizuje, nie czaruje. Kiedy upadasz, upadasz. Kiedy reżim wygrywa, czujesz to.

Dzisiaj grać będziesz nią w przeglądarce bardziej z ciekawości do historii niż czystej zabawy. Ale ta odwaga — poświęcenie gry rzeczywistym rzeczom, walce politycznej, bez filmowego połysku — to właśnie jest najciekawsze w niej. Gra czuje się poważnie, a to jest rzadkie.