Sid Meier's Civilization

„Jeszcze tylko jedna tura." To zdanie, w które ta gra każe ci wierzyć jak w świętą przysięgę — a potem za nim po cichu kradnie ci cztery godziny życia. Sid Meier zbudował grę, która wchodzi pod skórę jak mało która.

Zaczynasz w 4000 roku p.n.e. z jednym osadnikiem pośrodku pustej mapy i celem, który brzmi szaleńczo: zbudować cywilizację, która przetrwa sześć tysięcy lat historii. Zakładasz pierwsze miasto, potem drugie, i zanim się obejrzysz, męczysz się, czy postawić bibliotekę czy koszary, czy wysłać karawanę na handel czy legion na sąsiada.

Magia tkwi w tym, jak niewiele reguł wystarczy, by stworzyć bezdenną głębię. Budujesz miasta, wysyłasz osadników, by orali pola i kopali kopalnie, badasz drzewko technologii od koła aż po lot kosmiczny, a obok tego prowadzisz wojnę, zawierasz pokój i szpiegujesz. Każda decyzja ma skutek dziesięć tur później — postaw piramidę zamiast murów, a wkrótce barbarzyńca spali miasto, z którego byłeś tak dumny.

Twoimi rywalami są Cezar, Gandhi, Stalin i inne nazwiska prosto z podręcznika historii, i każdy działa ci na nerwy na swój sposób. Gandhi, który z uśmiechem melduje, że właśnie zbudował głowicę nuklearną, nie został legendą przypadkiem. Dyplomacja jest brutalna — przed chwilą całują cię po rękach, w następnej turze bez ostrzeżenia przejeżdżają czołgiem przez twój mur.

Sterowanie jest jak na swoje czasy przyjemnie przejrzyste, gra się myszą i klawiaturą, i po kilku turach wchodzi ci w palce. Co się zestarzało? Końcówka potrafi się wlec, mikrozarządzanie miastami zjada ci cały wieczór, a SI czasem oszukuje w sposób, od którego coś ci pęka w głowie. Ale nawet to nie każe ci przestać.

Ta gra wynalazła cały gatunek turowego budowania imperiów i każdy Civilization wydany po niej z niej żyje. Jeśli lubisz planować z dużym wyprzedzeniem i budować coś, co przetrwa pokolenia, to klasyk, w którego musisz zagrać. Zagrasz w niego za darmo wprost w przeglądarce, bez instalacji — tylko uważaj na tę jedną ostatnią turę, których zostało jeszcze pięćdziesiąt.