Crisis in the Kremlin

Sierpień 1991. Zamach stanu w Moskwie, czołgi pod Białym Domem, Gorbaczow pod aresztem domowym. Podczas gdy świat wpatrywał się w ekrany telewizorów, Spectrum Holobyte miał na rynku grę, w której mogłeś sprawić, żeby to wszystko się stało — lub zamiast tego temu zapobiec. Taki timing nie trafia się co dzień.

Crisis in the Kremlin z 1991 roku sadza cię w fotelu Sekretarza Generalnego KPZR. Rok początkowy to 1985, wzrost do władzy Gorbaczowa, i musisz poprowadzić Związek Radziecki w nowe tysiąclecie. Ale najpierw wybierasz swój profil ideologiczny — reformator, konserwatywny twardziel lub nacjonalista. Każdy wybór ustawia różne parametry startowe i inny styl gry. To nie jest powierzchowne; naprawdę zmienia to, kto ci przebacza i co cię grzebie.

Główna rozgrywka obraca się wokół zarządzania budżetem i konsensusu politycznego. Rozdzielasz zasoby między wojsko, rolnictwo, przemysł, dobra konsumpcyjne i inne sektory, monitorujesz nastroje populacji, aparatczików partyjnych i presję zagraniczną. Od czasu do czasu pojawiają się kryzysowe wydarzenia — strajki, niepokoje etniczne, konflikty zagraniczne — i musisz na nie reagować. Interfejs jest surowy, tabele i liczby, żaden graficzny blask. Każdy spodziewający się Civilization'a by się rozczarował. Każdy przychodzący po symulator polityczny dostał dokładnie to.

Pamiętam tę grę jako coś niezwykłego, ponieważ pracowała z rzeczywistym kontekstem historycznym w czasach, kiedy ten właśnie kontekst dosłownie się rozpada na ekranach telewizorów. Mogłeś przyjąć glasnost i pierestrojkę, mogłeś je pogrzebać, mogłeś skończyć w konfrontacji nuklearnej lub powolnej agonii gospodarczej. Gra nie decydowała za ciebie. Dzisiaj to wydaje się oczywiste; w 1991 roku było zaskakujące. To, co nie postarzało się równie dobrze, to stroma krzywa nauczania. Bez instrukcji łatwo się zagubić w tym, co każda wartość naprawdę oznacza i dlaczego poparcie właśnie spadło w Gruzji.

Dzisiaj Crisis in the Kremlin nadaje się dla tych, którzy łakną symulatora historycznego z konkretnym zakorzenienie politycznym — nie abstrakcyjnej strategii, ale eksperymentu: co by się stało, gdybym zrobił to inaczej. Uruchom go w przeglądarce za pośrednictwem DOSBox bez problemu; sterowanie to czista mysz i klawiatura, więc bariery techniczne są minimalne. Jedyną prawdziwą przeszkodą jest cierpliwość. Ale było tak samo w 1991 roku.