Komuś musiało odbić w Midway, kiedy postanowili zrobić trzecią odsłonę. Nie wystarczało im, że Mortal Kombat 2 był już dosyć szybki — trzeba było jeszcze przyśpieszyć, dodać przyspieszenia i rozdzierać manetki jak szalone. Efekt? Gra, która w 1995 roku wydawała się rewolucją, dziś widzisz jako punkt zwrotny, w którym seria straciła części swojego pierwotnego charakteru.

MK3 to wciąż bijatyka pięściami i kopami, tylko teraz robiłeś to ze znacznie większą szybkością niż dotychczas. Głównym culprytem były przyciski run — teraz możesz się rozpędzić do przeciwnika zamiast czekać, aż on do ciebie dojdzie. Zniknęły zatem te długie, frustrujące stalemate'y, gdzie obaj zawodnicy tylko przeskakiwali się nawzajem i czekali, kto pierwszy zrobi błąd. Gra nabrała tempa, ale straciła przy tym pewną taktyczną głębię. Chains combos — połączone serie uderzeń — to był drugi filar zmian. Każda postać miała sztywno przypisane kombinacje, które mogłeś włączyć w swoje ataki. Brzmią fajnie na papierze, w praktyce często czuć sztywność tego systemu.

Na SNES konwersja przyszła tego samego roku, i to tutaj robi się ciekawie. Midway musiała coś odkuć — mniej postaci, mniej ramek, nieco rozmazaniejsza grafika. Ale wiesz co? Gra się w niej gra. Kontrola jest responsywna, rhythm czuć mimo wszystko, a zmiana tempa w stosunku do dwójki jest wyraźnie wyczuwalna. To jest ten moment, kiedy MK przekształcił się z walki na dystansie, gdzie oczekiwanie było częścią gry, na coś bardziej agresywnego i bezpośredniego.

Patrząc dziś z perspektywy, MK3 to ważny punkt przegięcia. Nie jest to jeszcze Street Fighter IV czy później wychwalane uciechy, ale wyraźnie widać, że seria szukała swojej tożsamości. Grafika jest tępa — postaci wyglądają jak przygniecione, a animacje są drętwe jak kija. Ale ten sam boks, ta sama agresja, te same fatality'ity, które robiły z tego coś osobliwego pośród konkurencji.

Dziś wciąż da się tu znaleźć coś do zagrania, szczególnie jeśli chcesz zobaczyć, jak wyglądała ewolucja serii w połowie lat dziewięćdziesiątych. SNES-owy port to ciekawy artefakt — gra, która straciła połowę piękna oryginału, ale zachowała jego DNA. Jeśli znasz drugą część i chcesz poczuć przychód trzeciej bez walenia głową w emulator, jest to opcja do wypróbowania.