Mad News

Na początku myślisz, że to symulator redakcji jakiegoś bulwarowego pisma. Potem uświadamiasz sobie, że właściwie nie wiesz, co miałeś robić — i właśnie o to chodzi.

Mad News to obscuryczna gra logiczna z 1994 roku, wydana przez jakieś małe studio, o której dziś prawie nikt nie wie. Zaczynasz ze skrzynką pełną nagłówków, artykułów, obrazków — wszystko spada z góry ekranu i musisz jakoś ogarnąć, co do czego pasuje. Albo to poukładać. Albo połączyć. Nie jest to do końca jasne, i to nie jest wada — to jest cały sens.

Gra toczy się w trybie prób i błędów. Klikasz na rzeczy, sprawdzasz, co się stanie. Czasem wyskakuje okienko z komunikatem, czasem coś się zmienia, a czasem nie dzieje się nic i siedzisz tak, zastanawiając się, czy w ogóle rozumiesz tę logikę. Sterowanie jest proste — mysz i klikanie. Grafika prymitywna, jakby ktoś rysował w Paincie. Dźwięki, jeśli w ogóle istnieją, brzmią jak trzeszczenie. Ale właśnie ta surowość sprawia, że całość jest dziwnie autentyczna — jakby coś działało poza normą — i trzyma cię przy komputerze dłużej, niż byś się spodziewał.

Z dzisiejszej perspektywy Mad News to ciekawostka. Nie stworzyło jej żadne wielkie studio, nie musiała nikomu się podobać, po prostu istnieje. Była częścią jakiejś kompilacji gier z lat dziewięćdziesiątych, kiedy sprzedawało się rzeczy, których dziś żaden wydawca by nawet nie rozważył. Technicznie oczywiście się zestarzała, ale to poczucie zagubienia i eksperymentowania — to nigdy nie znika.

Warto w nią zagrać właśnie dlatego, że nie skończysz jej w kwadrans. Dziś podobne rzeczy nazywałoby się artgames i sprzedawało za niemałe pieniądze. Tu dostajesz ciemny ekran, niejasne zasady i poczucie, że może zbliżasz się do czegoś ważnego — albo po prostu jesteś zgubiony. Jedno i drugie ma swoją wartość.