Mad News

In eerste instantie denk je dat het een simulator van een roddelkrantredactie is. Dan besef je dat je eigenlijk niet weet wat je moet doen, en dat is precies het punt.

Mad News is een obscuur puzzel- of logicaspel uit 1994, uitgebracht door een klein studio en tegenwoordig kent bijna niemand het. Je start met krantenkoppen, artikelen, afbeeldingen — alles valt van bovenaf het scherm in en je moet op de een of andere manier uitvogelen wat bij elkaar hoort. Of ze rangschikken. Of combineren. Het is niet helemaal duidelijk, en dat is geen gebrek — dat is juist het hele punt.

Spelen gebeurt via trial-and-error. Je klikt op dingen, probeert wat er gebeurt. Soms verschijnt een venster met een bericht, soms verandert iets, soms gebeurt er niets en zit je je af te vragen of je de logica wel snapt. De besturing is eenvoudig — muis en klikken. De graphics zijn primitief, alsof iemand dit in Paint heeft getekend. Geluiden, als ze bestaan, klinken als gequak. Maar juist deze ruwheid maakt het vreemd authentiek, alsof iets buiten de norm werkt, en dat houdt je langer achter de computer dan je zou verwachten.

Vanuit hedendaags perspectief is Mad News een curiositeit. Geen grote studio maakte het, het hoefde niemand te behagen, het bestaat gewoon. Het was onderdeel van een compilatie van speelgoed uit de jaren negentig, toen ze dingen verkochten die geen uitgever vandaag de dag zou overwegen. Technisch gezien is het duidelijk verouderd, maar dat gevoel van verwarring en experimenteren — dat is nooit verdwenen.

Het loont de moeite om te spelen precies omdat je het niet in vijftien minuten afmaakt. Tegenwoordig zouden soortgelijke dingen artgames worden genoemd en voor geld verkocht. Hier krijg je gewoon een zwart scherm, onduidelijke regels, en het gevoel dat je misschien dicht bij iets belangrijks bent, of je bent gewoon verloren. Beide hebben waarde.