Luigi en Circusland

Misja cyrkowa Luigiego skończyła się zanim się zaczęła. To nie gra o zbieraniu monet czy ratowaniu księżniczek — chodzi o coś znacznie mniej godnego. Luigi znajduje się w środku cyrkowego chaosu, przeskakując przeszkody, zbierając przedmioty i starając się nie stracić wszystkich żyć. Rok 1994, MS-DOS, czysta prostota bez najmniejszych ambicji na oryginalność.

Luigi en Circusland to klasyczny arkadowy platformer z prostą logiką — idź do przodu, przeskakuj przeszkody, zbieraj rzeczy, boss na końcu poziomu. Postać steruje się bez najmniejszej finezji, poruszając się w lewo i prawo oraz skacząc na rozkaz. Grafika jest minimalistyczna, dźwięki to dokładnie to, czego spodziewasz się od komputera ze 386 w sercu — kilka piknięć, kilka brzęków, koniec. Poziomy stopniowo się trudnią poprzez dodanie nowych typów przeszkód i przeciwników, ale to wszystko, co gra ma do zaoferowania.

Granie jest banalnie proste, wręcz nudne. Nie ma niespodzianki, nie ma momentu, w którym cieszysz się z genialnego projektu. Ruch Luigiego jest sztywny, skakanie mechaniczne. Wizualnie nawiązuje do starszych gier, ale bez ich magii — nie ma dowcipu, nie ma asymetrycznego piękna, które zamieniłoby prostotę w uzależniającą zabawę. Poziomy przechodzą jeden za drugim, ale brakuje im rytmu, niespodziewaności, czegoś, co sprawiłoby, że byś się przejmował, gdzie skoczyć dalej.

Luigi en Circusland to kolejna komputerowa próba uzasadnienia istnienia postaci, która wyraźnie nie zasługuje na to błędne poświęcenie. Gra byłaby godna uwagi, gdyby była tworzona z pasją — zamiast tego to ćwiczenie z całkowitego obojętnictwa. Nie jest zła w sensie całkowicie zepsutej, ale nie jest też dobra. Po prostu jest.

Dziś mogą ją grać tylko ci, którzy chcą zobaczyć, jak Nintendo w latach dziewięćdziesiątych oddawało swoje własności najmniej zdolnym twórcom. Albo z nostalgii, albo z chorobliwej ciekawości, co z tego wynikło. Możesz ją uruchomić w przeglądarce w mgnieniu oka, ale będziesz się bawić lepiej, jeśli tego nie zrobisz.