Luigi en Circusland

Luigi'nin sirk görevi başlamadan bitti. Bu, madeni para toplama veya prensesleri kurtarma hakkında bir oyun değil — çok daha az saygın bir şey hakkında. Luigi kendini sirk kaosunun ortasında buluyor, engellerin üzerinden zıplıyor, eşyalar topluyarak ve tüm hayatlarını kaybetmemek için çabalıyor. 1994 yılı, MS-DOS, orijinalite için sıfır ambisyon taşıyan saf basitlik.

Luigi en Circusland klasik bir arcade platformeri — basit mantık: ileri git, engellerin üzerinden zıpla, eşya topla, seviyenin sonunda boss'u yenebilirsen. Karakter kontrolü en ufak zarafetin bile yoksunu, soluna sağına gidiyor ve komuta göre zıplıyor. Grafikler minimalist, sesler 386 işlemci omurgası üzerinde çalışan bir bilgisayardan beklenebileceğin şey — birkaç bip, birkaç vızıltı, tamam. Seviyeler yeni engel ve düşman türleri ekleyerek giderek zorlaşıyor, ama oyunun sunabileceği her şey budur.

Oynama basittir, hatta sıkıcıdır. Hiç sürpriz yok, harika tasarımda sevinçle bağırmacanın olacağı bir an yok. Luigi'nin hareketi katı, zıplama mekanik. Görsel olarak eski oyunları andırıyor ama sihirlerinden yoksun — zekâ yok, basitliği bağımlılık yapıcı eğlenceye çevirecek asimetrik güzellik yok. Seviyeler art arda yanıyor, ama ritmi, beklenmedikliği yok, nereye zıpladığının önemli olmasını sağlayacak bir şey yok.

Luigi en Circusland sadece açıkçası hak etmeyen bir karakteri haklı çıkarmak için yapılan başka bir bilgisayar denemesi. Oyun tutkuyla yapıldıysa ilgiyi hak ederdi — bunun yerine tam apati alıştırması. Tamamen bozuk olması anlamında kötü değil, ama iyi de değil. Sadece var.

Bugün sadece Nintendo'nun doksan'larda mülkiyetlerini en yeteneksiz yaratıcılara nasıl teslim ettiğini görmek isteyen kişiler bunu oynayabilir. Ya nostalji yüzünden ya da aslında ne ortaya çıktığı hakkında hastalıklı merak yüzünden. Tarayıcıda saniyeler içinde çalıştırabilirsin, ama oynamazsan daha eğlendiğin olur.