JetFighter III Platinum

Maszyna z silnikami jak traktor, zęby jak odłamki w kokpicie. JetFighter III Platinum czeka na ciebie jako następny rozdział serii, która przegryzła się przez pokoje komputerowe w latach dziewięćdziesiątych, gdy setki MB były jeszcze drogocenne na dysku.

To gra akcji powietrznej na MS-DOS-ie, osadzona w nowoczesnym konflikcie. Siadasz za sterami różnych samolotów, startując nad jakimś terytorium i dajesz z siebie wszystko — bomby, kule, regulacja wysokości i kontrola przechyłu. Grafika z tamtej epoki: polifonalne modele samolotów, teren poniżej, niebo pośrodku. Nic okazałego, ale otoczenie warte jest spojrzenia, aby zobaczyć w nim wojnę.

Sterowanie to klasyka — klawiatura lub joystick, takie były czasy. Latasz, skręcasz, strzelasz do wszystkiego, co widzisz. Fizyka samolotu nie jest na tyle skomplikowana, żeby cię spowalniała, ale wystarczy, aby lot miał wagę. Gdy wracasz z misji, wierzysz, że latałeś prawidłowo, a nie tylko klikałeś. To nie symulator do najmniejszych szczegółów, ale to też nie arcade'owe oszołomienie — gdzieś pośrodku, gdzie grało się najlepiej w tamtych czasach.

JetFighter III Platinum to przypadek gry zapamiętanej przez tych, którzy mieli ją na swoim HD-zie, a inni mogą odkryć ją teraz poprzez emulację. To nie fenomen, ale to dzieło, które wiedziało, czego chce — lataj, strzelaj, przetrwaj. Bez pytań, czysta rzemiosła.

Dziś grasz w to głównie dla nostalgii lub ciekawości — jak latałeś w tamtym roku, co można było zrobić na starym kawałku żelaza. Będzie działać w przeglądarce poprzez emulację, ale nie przywiąże cię na więcej niż kilka minut, chyba że jesteś tym lojalnym typem gracza. Pięćdziesięciolatek z procesorem 386 by to rozpoznał.