DJ Puffs Volcanic Capers

Mały jaszczur z dziwnym imieniem, który skacze po wulkanie — tego typu premisę można było wymyślić, wychodząc z prysznica. DJ Puffs Volcanic Capers to jednak dokładnie taki proizvod Codemastersów z początku lat dziewięćdziesiątych: tandetny, energiczny, bez żadnych ambicji, ale w jakiś dziwny sposób działający.

Planszoówka w najczystszej postaci. Jesteś małym ještěrem (czy jaszczurem, nazwę tego stwora trudno traktować poważnie), który musi przejść przez kilka poziomów pełnych lawy, spadających skał i wrogów, którzy wyglądają, jakby rysowali je studenci na ostatniej stronie zeszytu. Nie ma żadnej fabuły poza słowem „wulkan" w tytule. Nie ma cutscen, dialógów ani nawet intro — tylko od razu do skakania.

Sterowanie jest ostre i responsywne, co jest jedynym razem, gdy Codemasters nie oszczędzał. Skok funkcjonuje, jak powinien, nieprzyjaciołów da się pokonać, a przekonania są czasami rzeczywiście podstępne. Problem w tym, że gra robi to wszystko z tą gracją drewnianego kija — animacje są sztywne, kolory kłują w oczy swoją taniością, a muzyka brzmi, jakby gral ją eksperymentalny syntezator połamany na pół. Po pół godziny mózg zaczyna prosić o litość.

Co ciekawe, DJ Puffs Volcanic Capers przetrwał dokładnie dlatego, że był taki prosty i tani. Codemasters wydawał takie gry grupowo — biorąc trzy za taką cenę, jaką inni brali za jedną, chłopaki z szarej strefy kupowali całe kompilacje bez czytania opakowań. Ta gra to najlepszy przykład masowej produkcji, kiedy ilość zastępowała jakość i czasem się to okazało genialne.

Dzisiaj siedzi w przeglądarce, na starych zbiorach abandonware'u, czekając na nostalgicznych facetów, którzy kiedyś mieli trzydysketowy zbiór gier Codemastersów na biurku. Gra się nią dwadzieścia minut maksymalnie — dokładnie tyle czasu, ile trwało zainteresowanie w 1992 roku.