Celisz, kąt padania, siła — to wszystko. Dwa działa na ekranie, jeśli trafisz, przeciwnik eksploduje, przegrywasz. Artillery z lipca 1982 roku to czysty matematyczny pojedynek, nieokrzesany jak piaskownica, bez zbędnych ozdób. Powstał w klubie użytkowników IBM PC w Portlandzie, kiedy pecet jeszcze pachniał biurem i nikt nie wierzył, że będzie na nim coś poza Lotusem i VisiCalcem.

Grasz przeciwko maszynie lub drugiemu graczu. Każdy dysponuje działem stojącym na paraboli terenu. Musisz obliczyć kąt, podać moc strzału, nie pamiętać o wietrze. Pocisk podąża logiką fizyki — kiedyś działało to prawie zgodnie z rzeczywistością, co było innowacją. Teren jest losowo generowany, więc każda partia wygląda inaczej. Sojusz: najpierw trzeba wyeliminować przeciwnika, potem czeka się na jego strzał.
Sterowanie to same klawiatury i liczby. Brak myszki, brak graficznych suwaków — wpisujesz wartości jak do kalkulatora. Na monochromatycznym monitorze pojawiają się proste linie terenu, kropki pocisków, literki dla punktów. Brzmi nudno? Dzisiaj tak. Wtedy było to arcydzieło minimalnego interfejsu, który zmuszał cię do myślenia zamiast klikania. Gra się opóźniała, głupia sztuczna inteligencja czasami strzelała w niebo, czasami trafiała w ścianę. Ale to właśnie nadawało jej osobliwego uroku — rywalem było nie tylko grę, ale także jej własne niedoskonałości.
Artillery reprezentuje moment, w którym hobbystyczne grupy pisały oprogramowanie szybciej niż korporacje mogły je skopiować. Gra rozprzestrzeniała się poprzez dyskietki i BBS'y, należała wszystkim i nikomu. Dzisiaj straciła blask konkurencji typu Scorched Earth czy Worms, które wzięły ideę i wyrysowały ją wstrzykniętym tusze zwariowanego designu. Ale w swej dziewiczej postaci Artillery była bezpośrednia, wymagająca, bez cukiernika.
Jeśli chcesz poczuć, jak wyglądały oblicza gier sprzed interfejsu, zanim grafika stała się religią, Artillery czeka w przeglądarce. Nie będzie cie zachwycać. Ale zrozumiesz, dlaczego czasami wystarczy dobry pomysł i brak pozorów.