Prince of Persia

Springen over munten en zwaarden verzamelen — dat was de droom van elk kind met een 386. Prince of Persia kwam als een bom die besloot dat een platformer niet alleen maar nutteloos springen hoefde te zijn, maar ook kon gaan over ritme, timing, en dat geweldige gevoel wanneer je karakter zich precies zo beweegt als je je voorstelde.

Het is een klassieke platformer uit de jaren negentig waarin een heldhaftige prins verschillende niveaus vol gevaar moet doorkruisen, het meisje redden (want wat anders zou een prins doen), en zijn voeten van veilig terrein afhouden. Het spel staat op een simpel en meedogenloos principe: één verkeerd getimede sprong en je bent dood. De levels zijn dynamisch, vol met vallen en vijanden, en de wereld resoneert met gesynthetiseerde geluiden die meer atmosferisch zijn dan aangename muziek.

De bediening was, als je erover nadenkt, absoluut revolutionair. Het karakter bewoog niet als een robot, maar als een mens met gewicht en momentum. De sprong was niet instant — je moest snelheid opbouwen, op je hiel draaien, en pas dan springen. Soms frustrerend, af en toe geniaal. Zwaardslangen waren even gedetailleerd. Wanneer je viel of jezelf vasthield aan een klif, zag je jezelf werkelijk vallen, tegen de muur slaan, grijpen naar die laatste barst. Dat hadden andere platformers niet.

De grafische stijl is typisch jaren negentig — pixel art met beperkte animaties, maar met een herkenbaar karakter. De speelwereld is niet vol, alleen maar slim ontworpen. Elke kamer heeft logica, elke dood zegt je: "Je weet het volgende keer beter." Het spel leert je niet via tutorials, het leert je via pijn — en dat is precies prima.

Prince of Persia wordt tegenwoordig vooral met nostalgie gespeeld, maar de mechanica blijft relevant. Moderne platformers nemen lessen ervan over. Als je het niet erg vindt dat je dood niet altijd eerlijk is, en als je problemen liever door geduld oplost dan door ze te bedriegen, dan kijkt dit spel nog steeds naar je vanaf die oude monitor en nodigt je uit. In de browser speelt het verrassend soepel — deze klassieker weet nog hoe het met moderne technologie om moet gaan.