Fred

Die tunnels in Fred zijn donker, eng en zonder uitweg — precies zoals je ondergrondse graven hoort te voelen. Je bent een soort doodgraver die door oude begrafeniscomplexen scharelt, op zoek naar schatten die je niet eens nodig hebt, maar het spel eist het van je. Dit is geen verhaalrijke avontuur; dit is puur overleven in een doolhof.

Fred verscheen in 1984 van Indescomp, een Spaanse studio die zeker wist wat zij deed. De Britse uitgever Quicksilva zag er potentie in en bracht het naar Europa. Op het Spectrum krijg je een grid-gebaseerd avontuur waar je door kamers navigeert, monsters ontwijkt en voorraden beheert. Het gaat vooral om je energie — elke slag kost je levenskracht, elke stap telt. Je hebt geen gezondheidsbar; je hebt een teller die steeds lager wordt en je weet dat je verloren bent zodra die nul bereikt.

Het speelt primitief maar effectief. Je beweegt karakter-voor-karakter door het labyrint, verzamelt dingen (goud, munten, wat dan ook) en probeert de uitgang te vinden zonder in een vijand te lopen. De vijanden zijn dom, maar zaals ze met jouw beperkte energie omgaan, voelen ze soms oneerlijk. Quicksilva's vertaling zorgde ervoor dat het buiten Spanje speelbaar was, maar dit was nog steeds een obscure titel — meer cult dan canoniek op het Britse schoolplein.

Tegenwoordig doet Fred zich voor als voorloper van dungeon crawlers die decennia later mainstream werden. De grafische stijl is primitief, zelfs voor 1984, maar er zit iets rechtstreeks in hoe het je dwars zit. Geen franje, geen afleidingen — alleen jij, je energie en het donker.

Voor emulatoren en retro-verzamelaars is Fred een kuriositeitsstuk. Het Spectrum-archief draagt hem netjes met zich mee, maar gratis spelen in een browser geeft je weinig reden hem langer dan twintig minuten vast te houden, tenzij je van puur mechanische stress houdt. Het is een archeologische vondst, niet een klassieker die je echt wilt herspelen.