Worms De Luxe

Dynamit, którym rządzi się logiką wybuchu zamiast fizyki, to początek geniuszu Worms De Luxe. Ta tahowa strategia z 1994 roku traktuje wojnę między drużynami червíków jako teatr absurdu, gdzie rozum i precyzja liczą się mniej niż szczęście i znajomość, jak daleko polecimy, gdy nas kopnie banan.

Worms De Luxe to gra, gdzie każdy gracz kieruje małym zespołem robaków na losowo generowanym terenie. Tereny to nie przeszkody — to pole bitwy, które z każdym strzałem się zmienia. Kopce się osuwają, tunele się rozpadają, woda zalewa doliny. Celem jest zabicie wszystkich wrogich червíков, ale dostaniesz na to jedno kółko, jedną fazę ruchu z ograniczoną liczbą kroków. Musisz wybrać robaka, wybrać broń, wycelować — i modlić się, by grawitacja ci nie podłożyła nogi.

Mechanika jest brutalna w swojej prostocie. Każdy robak ma inną umiejętność lub dostęp do innego arsenału, a arsenal to jest właśnie sedno zabawy. Nie ma tu mrocznych niszczycieli świata — masz granaty, które folgują ci trzema sekundami na przemyślenie, masz bazookę, której trajektoria to czarna magia, masz pistolet maszynowy do precyzyjnych prac i masz banany, które mogą zabić całą drużynę jeśli je gracz wyrzuci w złą stronę. Gra cię zaskakuje, drażni i smieszny, gdy przegrywasz przez własne głupstwo.

To była gra, którą każdy kto miał PC w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych znał. Nie dlatego, że była na okładce, ale dlatego że siedziało się przy niej z przyjacielem, jeden kołował myszkę, drugi wył ze śmiechu, a trzeci przysłuchiwał się przy piwie. Humorystyczne animacje czerwików, czacha kiedy umrą, chaos na polu bitwy — to wszystko razem tworzyło coś, co gry strategiczne powinny robić częściej: bawić się sobą i nie brać się za poważnie.

Dziś grafika wygląda jak klocki z Gry o tron zrobione przed dwudziestu laty, ale pixel-art redak ma swój urok. Sterowanie mysią jest intuicyjne, choć czasem zawodne — dokładnie jak w oryginale. Wciąż się gra świetnie, szczególnie w multiplayer. Znaleźć ją można w przeglądarce lub emulatorze, a jeśli masz wtyczkę do starych hier — tym lepiej. To nie jest gra na grafikę czy na wciągającą fabułę. To gra na emocje, na drażliwość i na śmiech, gdy przeciwnik wyceluje w siebie.