Vengeance of Excalibur

1991, monitor przygasa, a Sound Blaster skrzypie i wybucha intro do gry, na którą spędziłem więcej godzin, niż bym się przyznał rodzicom. Vengeance of Excalibur od Synergistic Software kontynuuje historię z ich arturiańskiego RPG Excalibur, znowu wrzucając cię w średniowieczną Anglię pełną rycerzy, magii i decyzji, które wracają, by cię prześladować.

Akcja rozgrywa się w czasach, gdy królestwo wreszcie ma pokój — co w każdej sensownej fantasy oznacza, że katastrofa czai się za rogiem. Świat Króla Artura, jego rycerze i cała mitologia Okrągłego Stołu stanowią tło dla klasycznej przygody w duchu legendy arturiańskiej. To nie dokument historyczny, ale też nie tania eksploatacja — Synergistic wyraźnie podeszła do materiału z szacunkiem.

Rozgrywka to mieszanka RPG i przygody, typowa dla amerykańskich studiów PC na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Poruszasz się po mapach, zarządzasz drużyną postaci, rozwiązujesz questy i bierzesz udział w turowych lub półaktalnych walkach — dokładny charakter systemu walki zależy od tego, ile pamiętam i ile sobie zmyślam, więc pozostawię to twojemu doświadczeniu. Sterowanie było solidne jak na tamte czasy, choć dzisiaj menu za menu za menu bez obsługi myszy może przygasić nawet doświadczonego fana retro.

Dobrze się zachowała atmosfera. Synergistic wiedziała, jak opowiadać historię poprzez wizualizacje — szczegółowe statyczne ekrany lokacji, ikonografia odpowiednia dla epoki i wrażenie, że świat istnieje poza twoim polem widzenia. Gorzej się zachowała dostępność. Gra zakłada, że zagrałeś w pierwszą, wiesz, co robić, i masz podręcznik pod ręką. Każdy, kto nie znał podręcznika lub pominął prequel, spędził sporo czasu wieczoru 1991 patrząc w ekran ze zdezorientowanym wyrazem twarzy.

Dzisiaj Vengeance of Excalibur przyciąga graczy, którzy kochają stare amerykańskie RPG-i z elementami przygody, mitologię arturiańską i są gotowi wybaczyć grze, która cię nie trzyma za rękę. Uruchomienie jej dzisiaj w przeglądarce poprzez emulację DOSBox to kwestia minut — a jeśli grałeś w pierwszego Excalibura, to idealne zakończenie historii, która zaczęła się lata wcześniej. Jeśli nie, zacznij od tamtej. W przeciwnym razie będziesz jak ja w '91: błądzący po mapie i mając nadzieję, że jakoś samo się będzie miało sens.