old
Command & Conquer ze studia Westwood postawiło gospodarkę na środku mapy: tyberium rośnie w polach, zbierają je powolne kombajny, a bazę trzeba rozciągać w stronę złoża, zamiast siedzieć w rogu. Pierwsza część dała temu dwie strony, które wcale nie są swoim lustrem, bo regularna armia z ciężkim sprzętem stoi naprzeciw sekty stawiającej na maskowanie, ogień i pojazdy jednorazowego użytku. Między misjami leciały filmy z prawdziwymi aktorami, nagrywane tanio i śmiertelnie poważnie zarazem, i to one nadały serii ton, który kolejne części próbowały potem powtórzyć.
Dodatki do Czerwonego Alarmu poszły w stronę zabawek dla weteranów. Counterstrike dorzucił misje pisane pod graczy, którzy znali już wszystkie jednostki na pamięć, a Retaliation zebrał materiał obu dodatków w wydaniu konsolowym, z własnymi wstawkami filmowymi i sterowaniem padem zamiast myszy. To rzadki przypadek, w którym ta sama zawartość gra się zupełnie inaczej, bo zaznaczanie oddziałów przestaje być darmowe.
Nowy silnik, inne zasady
Tiberian Sun zmienił teren w coś, co da się rozkopać ostrzałem, pojazdy złożył z wokseli i dorzucił burze jonowe niszczące wszystko niezależnie od barw. Kane's Wrath patrzy na tę samą wojnę z drugiej strony i rozbija jedną frakcję na podfrakcje, więc raz grasz Nodem od maskowania, a raz Nodem od cyborgów, do tego dochodzi kampania na mapie świata, gdzie między bitwami przesuwasz armie jak pionki.
W katalogu cała linia figuruje jako profile: opis, zdjęcia i miejsce w chronologii dla każdej części oraz każdego dodatku. Żadnej z tych gier nie uruchomisz tu w przeglądarce, ale zestawienie pozwala poukładać, gdzie kończy się tyberium, a zaczyna ruda, i która odnoga serii poszła własną drogą, zamiast rozwijać poprzednią.