Command & Conquer

Generał na ekranie papierosi się nie rzuca, ale najwyraźniej pracuje dla Westwood Studios jako casting do horrorów wojennych. Siedzi w mundurze, patrzy wprost na ciebie przez monitor i wysyła cię na rzeź. To nie był zwykły briefing — to była sztuka, która robiła z Command & Conquer coś więcej niż grę strategiczną.

Konflikt o tiberium, tę dziwną zieloną substancję, której świat nie potrzebuje, ale umiera dla niej. Dwie strony: GDI, armia wyglądająca jak Ameryka z lat pięćdziesiątych, i Bractwo NOD, koje ma symbole jak z taniego thrilleru z kablówki. Wybierasz swoją stronę i budujesz bazę w suchych karierach, wysyłając czołgi na wroga. Nie ma tu piękna, są prostokątne hale radarowe, lampy halogenowe i brzęczenie szumu MIDI.

Gra to kontrola nad mapą, budowanie, zbieranie. Surowce do zbierania, czasami musisz czekać. Czołgi jeżdżą, gdzie im każesz. Budynki stawiasz, gdy masz pieniądze. Interfejs sprowadza się do klikania — nic zawiłego, nic co by roiło się funkcjonalnością. Sterowanie myszą, klawiatura do hotkey'ów. To działa, choć niekiedy czołg wolniej reaguje niż ty byś chciał. Zrywające się spojrzenie między twoją strategią a jej realizacją drażni, ale to zwyczajne dla czasów, gdy procesor liczył na palcach.

Command & Conquer stworzył przepis, który będzie ciążyć całemu gatunkowi. Nie wymyślił rzeczy zawiłe, ale te, którymi się można bawić. Wideo z rzeczywistym aktorem działało. Gra była gorąca, ciemna, brzęczała jakby czymś palić się miało. Zestarzała się, ale kadr pana generała w mundurze nadal ma w sobie coś z tamtej epoki, gdzie gry budziły się do życia poprzez blichtr tanich kostiumów i poważne mine aktorów z drugiego szeregu.

Dzisiaj? W przeglądarce to archeologia interaktywna. Grafika to piksele z piaskowca, ale właśnie o to chodzi — do tamtych gier wracamy, by poczuć się znowu niedojrzałymi, nie bacząc na to, że rozumem wiemy, co widzimy. Jeśli chcesz pojąć, skąd biorą się współczesne strategie, albo po prostu sprawdzić, jak się robiło gry, gdy bito je ze sprzętem z garażu — tu możesz to zrobić za darmo.