Kings of the Beach

Lato 1990, upalny upał, monitor świecący się w zaciemnionym pokoju, a ja gram w siatkówkę plażową. Wtedy byłbym się śmiał z tego sportu na otwartym powietrzu, ale Kings of the Beach od Electronic Arts trzymał mnie przykutego do krzesła przez całe popołudnie.

W 1988 roku EA produkowała gry sportowe jedna za drugą, a zdecydowana większość z nich była solidna. Kings of the Beach nie jest wyjątkiem. Siatkówka plażowa, dwóch graczy z każdej strony, piasek, słońce i bez zbędnych dodatków. Gra wie dokładnie, czym jest, i nie udaje, że jest czymś innym.

Sterowanie jest proste — ruch, zagrywka, atak, blok. Opanujesz to w pięć minut, ale to nie znaczy, że od razu wygrasz. Timing ataków i czytanie ruchów przeciwnika dają grze przyzwoitą głębię na coś tak skromnie wyglądającego. Gra przeciwko komputerowi lub z przyjacielem przy jednej klawiaturze — druga opcja była naturalnie lepsza, choć walka o klawisze czasami prowadzła do incydentów dyplomatycznych. Animacje postaci są zaskakująco czytelne jak na 1988 rok, poruszanie się po piasku ma swoją logikę, a gra reaguje uczciwie. Wtedy nie było to całkiem oczywiste.

Pamiętam Kings of the Beach jako grę, która robiła dokładnie to, co obiecywała. I właśnie to wyróżniało ją spośród tak wielu produkcji z tamtych czasów, które gonili za nadmiarem funkcji i zapominały o rozgrywce. EA miała nos do tego, co działa — proste zasady, czyste mechaniki, natychmiastowa przejrzystość. Dziś gra oczywiście postarzała się graficznie i dźwiękowiście, nie wyciśniesz z niej żadnych przełomowych efektów Sound Blaster, ale osnowa się trzyma.

Dziś Kings of the Beach pasuje każdemu, kto chce dziesięć minut relaksu bez dwudziestościanowego tutorialu. To siatkówka arcade — bez kariery, bez okna transferowego, bez systemu zmęczenia. Czysty mecz. Jeśli grałeś w Kings of the Beach wtedy, przeglądarka przywróci ci właściwe wspomnienia. Jeśli nie, dostajesz ciekawostkę z epoki, gdy EA jeszcze wiedziała, po co robi gry.