Cyberwar

Wyobraź to sobie jako starcie mózgu z refleksem — wirus komputerowy wciąga cię w świat łamigłówek logicznych, w którym trzeba reagować w ciągu sekund. Cyberwar z 1994 roku już samą nazwą zalatuje cyberpunkowym kiczem lat 90., ale w środku kryje się coś naprawdę interesującego.

To gra, która rzuca cię w serię abstrakcyjnych łamigłówek logicznych z warstwą akcji na wierzchu. Rozwiązujesz schematy, łączysz elementy, spełniasz warunki — tylko że przez cały czas masz wrażenie, że grze się spieszy. Wszystko się rusza, zegar tyka, coś cię ciągle popędza. To nie czysta gra logiczna, w której sam ustalasz tempo. Jest w niej ta zręcznościowa presja, to poczucie, że czas się kończy.

Sterowanie jest proste — mysz, klikanie, od czasu do czasu klawiatura. Mechanika nie jest skomplikowana, ale w połączeniu z presją czasu zamienia każdy poziom w mały zastrzyk adrenaliny. Kiedy zaliczysz poziom, nie masz poczucia „aha, rozgryzłem to”, raczej „udało się”. A kiedy ci się nie uda, winisz własną szybkość, a nie zły projekt.

Cyberwar to typowy produkt epoki, w której twórcy przeżuwali egzotyczne koncepcje — cyber, wirtualne światy, sieci — i próbowali zbudować z nich estetykę. Dziś to oczywiście artefakt swoich czasów. Grafika jest prymitywna, ale ma ten specyficzny urok plastikowego monitora z kolorami CGA. Dźwięk? Raczej bezsensowna dekoracja, którą wyciszysz.

Co prowadzi mnie do pytania: komu ta gra dziś odpowiada? Tym, którzy chcą zobaczyć, jak wyglądało granie trzydzieści lat temu. Tym, którzy wolą stres na czas od długiego namysłu. To nie szczyt żadnego gatunku, ale też żadna katastrofa. To swego rodzaju ciekawostka — gra logiczna przebrana w zręcznościową presję akcji, owinięta w estetykę, której nikt już nie traktuje poważnie. I działa w przeglądarce bez zacięć.