Abandoned Places - A Time for Heroes

Papier w kratkę. Oto, co ta gra mnie kosztowała, oprócz ceny pudełka. Arkusz za arkuszem, pokryte ciasnymi małymi kwadratami, korytarze zaznaczone ołówkiem, ślepe zaułki przekreślone w frustracji. Abandoned Places: A Time for Heroes nie miało automapy. Albo rysowałeś własną, albo błąkałeś się po tych samych kamiennych korytarzach, aż nowość zagubienia zmieniała się w coś znacznie mniej uroczego.

Wydane w 1992 roku przez ArtGame — węgierskie studio, które nie było wtedy dokładnie epicentrum świata RPG — Abandoned Places to first-personowy dungeon crawler w stylu, jaki Dungeon Master i Eye of the Beholder już głęboko wyryły w gatunku. Kompletujesz drużynę czterech postaci, wybierasz archetypy i schodzisz do kafelkowych lochów pełnych potworów, pułapek, zamkniętych drzwi i tego szczególnego rodzaju ciszy, jaki potrafią wytworzyć tylko kamienne ściany i głośniczek PC. Świat fantasy jest na tyle generyczny, że opisywanie go wydaje się zbędne. Mroczne siły, pradawne zło, potrzebni bohaterowie. Znasz ten kształt.

Mechanika wiernie podąża za szablonem. Ruch jest krok po kroku, świat zaskakuje na miejsce jedno pole naraz. Walka jest w czasie rzeczywistym, w ten gorączkowy, lekko spanikowany sposób, gdzie klikasz przyciski ataku, próbując nie zapędzić się w róg. Zarządzanie zdrowiem drużyny, jedzeniem i punktami czarów staje się właściwą grą pod grą — loch to tylko rama. To, co ArtGame zrobiło kompetentnie, to budowanie napięcia poprzez niedobór zasobów. Czułeś, jak ściany napierają, nie z powodu atmosfery, ale dlatego że twój mag był wyczerpany, a wojownik miał jedną trzecią punktów życia i nie byłeś pewien, jak daleko jest następny punkt zapisu. To prawdziwy rodzaj presji, nawet jeśli nie tyle elegancko zaprojektowany, co brutalnie narzucony.

Tego, czego gra nie potrafiła w pełni zrzucić, to cień jej inspiracji. Eye of the Beholder miało ostrzejszą oprawę, ciaśniejszy projekt i ciężar licencji D&D za sobą. Abandoned Places było wersją, w którą grałeś, gdy nie mogłeś dostać tej drugiej — albo gdy znalazłeś ją w koszu z przecenami i mimo wszystko postanowiłeś dać jej szansę. Broni się jako funkcjonalny, czasem karzący dungeon crawl, ale nigdy nie robi niczego, co kazałoby ci zapomnieć, co jeszcze istniało w 1992 roku. Sequel podobno poprawił kilka aspektów. Ten jest surowszym kamieniem.

Dziś to ciekawostka warta popołudnia, jeśli masz prawdziwą sympatię do podgatunku i tolerancję na nawigację bez pomocy. W przeglądarce traci rytuał papieru w kratkę, co szczerze mówiąc jest częścią tego, co nadawało jej fakturę. Bez tego tarcia pozostaje kompetentny, ale nijaki dungeon crawler ze studia, które sięgało po coś odrobinę poza swoim zasięgiem. Warty zobaczenia. Niewarty cierpienia.