Abandoned Places - A Time for Heroes

Μιλλιμετρέ χαρτί. Αυτό μου κόστισε αυτό το παιχνίδι, πέρα από την τιμή του κουτιού. Φύλλο μετά το φύλλο, γεμάτα στριμωγμένα τετραγωνάκια, διαδρόμους σημειωμένους με μολύβι, αδιέξοδα διαγραμμένα με απόγνωση. Το Abandoned Places: A Time for Heroes δεν είχε αυτόματο χάρτη. Ή σχεδίαζες τον δικό σου ή περιπλανιόσουν στους ίδιους πέτρινους διαδρόμους μέχρι η πρωτοτυπία του να είσαι χαμένος να μετατραπεί σε κάτι σημαντικά λιγότερο γοητευτικό.

Κυκλοφόρησε το 1992 από την ArtGame — ένα ουγγρικό στούντιο, που δεν ήταν ακριβώς το επίκεντρο του κόσμου των RPG εκείνη την εποχή — και το Abandoned Places είναι ένα dungeon crawler πρώτου προσώπου στο καλούπι που το Dungeon Master και το Eye of the Beholder είχαν ήδη χαράξει βαθιά στο είδος. Συγκροτείς μια ομάδα τεσσάρων, διαλέγεις αρχέτυπα και κατεβαίνεις σε μπουντρούμια βασισμένα σε πλακίδια, γεμάτα τέρατα, παγίδες, κλειδωμένες πόρτες και εκείνο το ιδιαίτερο είδος σιωπής που μόνο πέτρινοι τοίχοι και ένα ηχείο PC μπορούν να παράγουν. Το φανταστικό σκηνικό είναι αρκετά γενικό ώστε η περιγραφή του να μοιάζει περιττή. Σκοτεινές δυνάμεις, αρχαίο κακό, ήρωες που ζητούνται. Ξέρεις το σχήμα.

Οι μηχανισμοί ακολουθούν πιστά το πρότυπο. Η κίνηση γίνεται βήμα βήμα, ο κόσμος κουμπώνει στη θέση του ένα τετράγωνο τη φορά. Η μάχη είναι σε πραγματικό χρόνο, με εκείνον τον φρενήρη, ελαφρώς πανικόβλητο τρόπο όπου κάνεις κλικ σε κουμπιά επίθεσης προσπαθώντας να μη στριμωχτείς σε μια γωνία. Η διαχείριση της υγείας, της τροφής και των πόντων ξορκιών της ομάδας σου γίνεται το πραγματικό παιχνίδι κάτω από το παιχνίδι — το μπουντρούμι είναι απλώς το πλαίσιο. Αυτό που η ArtGame έκανε ικανοποιητικά ήταν να χτίσει ένταση μέσα από τη σπανιότητα των πόρων. Ένιωθες τους τοίχους να σε πλακώνουν όχι λόγω ατμόσφαιρας, αλλά επειδή ο μάγος σου είχε στερέψει και ο πολεμιστής σου είχε πέσει στο ένα τρίτο των πόντων ζωής του και δεν ήσουν σίγουρος πόσο μακριά ήταν το επόμενο σημείο αποθήκευσης. Αυτό είναι ένα θεμιτό είδος πίεσης, ακόμη κι αν δεν ήταν τόσο κομψά σχεδιασμένο όσο ωμά επιβεβλημένο.

Αυτό που το παιχνίδι δεν κατάφερε να τινάξει από πάνω του ήταν η σκιά των εμπνεύσεών του. Το Eye of the Beholder είχε πιο κοφτερά γραφικά, πιο σφιχτό σχεδιασμό και το βάρος της άδειας του D&D πίσω του. Το Abandoned Places ήταν η εκδοχή που έπαιζες όταν δεν μπορούσες να βρεις το άλλο — ή όταν το έβρισκες σε ένα καλάθι προσφορών και αποφάσιζες να του δώσεις ούτως ή άλλως μια ευκαιρία. Στέκεται ως ένα λειτουργικό, κατά διαστήματα τιμωρητικό dungeon crawl, αλλά ποτέ δεν κάνει κάτι που να σε κάνει να ξεχάσεις τι άλλο υπήρχε το 1992. Η συνέχειά του, όπως λέγεται, βελτιώθηκε σε αρκετά μέτωπα. Αυτό εδώ είναι η πιο τραχιά πέτρα.

Σήμερα είναι μια αξιοπερίεργη επιλογή που αξίζει ένα απόγευμα, αν έχεις γνήσια αδυναμία στο υποείδος και ανοχή στην πλοήγηση χωρίς βοήθεια. Στον περιηγητή χάνει το τελετουργικό του μιλλιμετρέ χαρτιού, το οποίο ειλικρινά ήταν μέρος αυτού που του έδινε υφή. Χωρίς εκείνη την τριβή, ό,τι απομένει είναι ένα ικανό αλλά αδιάφορο dungeon crawler από ένα στούντιο που έφτανε για κάτι λίγο πέρα από τις δυνάμεις του. Αξίζει να το δεις. Δεν αξίζει να υποφέρεις γι' αυτό.