WWF In Your House

Tłum ryczy, rozbrzmiewa muzyka wejściowa i wybierasz The Undertakera. Potem zadajesz cios i cała iluzja rozsypuje się jak składany stół na pokazówce w małej hali.

WWF In Your House pojawiło się w 1996 roku, jadąc na fali gali Pay-Per-View o tej samej nazwie. Sculptured Software złożyło jeden-na-jednego bijatykę zapaśniczą na DOS-a i konsole, czerpiąc z rosteru WWF z połowy lat dziewięćdziesiątych — do Attitude Era brakowało jeszcze roku czy dwóch, ale nazwiska już tam były. Shawn Michaels, Undertaker, Bret Hart i garstka innych. Na papierze wymarzony skład dla każdego, kto po północy oglądał Raw na zaśnieżonym kanale kablowym.

W praktyce to bijatyka 2D przebrana za kostium zapaśniczy. Stoisz naprzeciwko przeciwnika, zadajesz ciosy, wykonujesz chwyt, gdy gra ma ochotę Ci na to pozwolić, a od czasu do czasu ktoś zostaje rzucony na matę animacją, która wygląda, jakby była rotoskopowana z gorączkowego snu. Sterowanie jest sztywne w ten specyficzny sposób z połowy lat dziewięćdziesiątych — nie zepsute, tylko nieprzyjazne. Każde polecenie ma lekkie opóźnienie, jakby gra po cichu oceniała, czy zasługujesz na wykonanie tego suplexu. Roster jest mały, aren jest niewiele, a SI waha się między śpiączką a nagłym czytaniem w Twoich myślach.

To, co grze wyszło — przynajmniej w 1996 roku — to atmosfera. Cyfryzowana grafika prawdziwych zapaśników była naprawdę imponująca jak na tamte czasy — dało się rozpoznać tych gości. Licencja WWF oznaczała prawdziwą muzykę, prawdziwe podobizny, prawdziwą oprawę wejść, a siedzenie przed monitorem CRT z kartą Sound Blaster wypluwającą ten motyw wejściowy coś dawało. To było najbliżej prawdziwej areny, jak większość europejskich dzieciaków miała się kiedykolwiek znaleźć. Problem w tym, że atmosfera niesie Cię przez jakieś dwadzieścia minut. Potem zostaje Ci silnik walki płytszy niż wywiad promo przed WrestleManią.

Zestarzało się źle i to nie w interesujący sposób. Niektóre stare gry robią się chropowate na brzegach, ale zachowują rdzeń w całości. In Your House po prostu staje się coraz cieńsze, im dłużej się na nie patrzy. Różnorodność ruchów jest naprawdę skromna, tryb dla jednego gracza oferuje niemal nic w kwestii progresji czy fabuły, a rozgrywka dla dwóch graczy zależy całkowicie od tego, czy Ty i Twój przeciwnik jesteście jednakowo zdezorientowani sterowaniem. Przy równych szansach może to faktycznie dać chaotyczne dwadzieścia minut rozrywki. Przy nierównych to kara.

Dziś to ciekawostka dla ludzi, którzy oglądali WWF w tym konkretnym okienku 1995–1997 i chcą poczuć coś mgliście nostalgicznego. Jeśli nigdy nie miałeś tej więzi z zapaśnikami, niewiele tu Cię przyciągnie. Wersja przeglądarkowa nadaje się do szybkiego zerknięcia — odpal, wybierz Undertakera, przegraj walkę, zamknij kartę. To uczciwe doświadczenie WWF In Your House i nic Cię nie kosztuje.