Shanghai

Podniesiesz te kafelki, zostawisz tamte. Tak się zaczyna, tak to działa, i nie pamiętasz dokładnie, kiedy się w to zakochałeś. Shanghai z 1986 roku to komputerowa adaptacja mahjong solitaire'a — starożytnej chińskiej gry karcianej przekształconej w logiczną łamigłówkę, gdzie licznikiem nie jest czas, ale twoja umiejętność dostrzegania wzorców.

Masz planszę pełną kafelków z chińskimi symbolami, a cel jest prosty: zbieraj je w pary. Ale możesz wziąć parę tylko wtedy, gdy są wolne — żaden inny kafelek ich nie może zasłaniać, a nie mogą się dotykać na więcej niż dwóch bokach. Może to banalna reguła, ale w połowie planszy będzie cię naprawdę irytować, gdy zdasz sobie sprawę, że bez sensu usunąłeś kamienie w kolejności, która uniemożliwia ci wygranie reszty. Shanghai to nie gra o refleksach, ale o przewidywaniu i logicznym rozumowaniu.

Gra daje ci różne układy kafelków — piramidę, wieżę, spiralę — i musisz oczyścić każdy z nich. Sterowanie jest proste: kliknij na dwa pasujące kafelki, znikają. Wygrasz poziom, albo utkniesz i trzeba zacząć od nowa. Brak punktów, brak żyć, brak dramatycznej ciszy w przypadku porażki — tylko cicha frustracja w grafice, która wygląda jak piktogramy z orientalnego ośrodka wellness'u.

Shanghai stał się prototypem dla całego gatunku i widać dlaczego. To nie bezmyślne klikanie — każdy poziom to naprawdę łamigłówka z jedną słuszną strategią, albo przynajmniej takimi, które działają. To, co czyni to hipnotyzującym, to fakt, że nigdy nie ma pośpiechu. Kolorowe kafelki, cicha elektroniczna muzyka bez pretensji, tapeta o strukturze drewna — wszystko działa jak medytacja z przeszkodą.

W dzisiejszych czasach to prawdopodobnie najsławniejszy mahjong solitaire na świecie — zainspirował setki wariantów i spin-offów, ale oryginał przetrwał. To nie gra, którą przechodzisz i wracasz, żeby zobaczyć, jak się kończy. To gra, w którą grasz ponownie, bo chcesz rozwiązać ten jeden poziom lepiej, bez porażki.