Shanghai II - Dragon's Eye

Widok azjatyckich świątyń mnie nie zachwycił, więc pomyślałem, że instytut drakonów na przyszłą lekcję też się nada. Shanghai II podeszło do tego na serio — nie chodzi tu o nic prostego, chodzi o to, by wszystkie kafelki na ekranie zniknęły, a to ty musisz do tego doprowadzić.

To starsza odsłona z rodziny komputerowych gier w stylu mahjong. Zasady są proste: łączysz w pary kafelki z tym samym symbolem, ale nie mogą się one wzajemnie blokować — każdy kafelek, który chcesz usunąć, musi mieć wolny przynajmniej jeden z dłuższych boków. Pracujesz warstwami, stopniowo czyszcząc piramidę zbudowaną z kolorowych kafelków z chińskimi znakami i zwierzętami. Gra toczy się na względnie niewielkim polu, na którym kłębią się dziesiątki kombinacji.

Sterowanie jest proste — klikasz na kafelki, a gra pomaga, podświetlając właśnie wybrane elementy. Gra się szybko, ale zdecydowanie nie na tyle szybko, by obciążać mózg — to bardziej medytacyjna rozrywka, do której z radością wrócisz, gdy będziesz mieć na to nastrój. Efekty to proste dźwięki pikania i jakaś muzyczna pętla w tle. Grafika jest prymitywna, ale funkcjonalna — rozpoznanie symbolu na kafelku nie stanowi problemu.

Shanghai II pokochało wielu ludzi w latach dziewięćdziesiątych właśnie dlatego, że nie jest agresywne — czas ci nie ucieka, nic nie spada z góry, nikt cię nie ściga. To gra, która zakłada, że chcesz zagrać, gdy masz chwilę na odpoczynek. W dzisiejszym świecie, gdzie każda łamigłówka pędzi na telefony i media społecznościowe, ten mały klejnot ma w sobie zaskakująco odświeżającą jakość.

Czy się zestarzało? Tak, dźwięk jest wręcz komiczny według dzisiejszych standardów, grafika jest o kilka rzędów wielkości słabsza od tego, do czego jesteśmy przyzwyczajeni. Ale mechanika zostaje. Jeśli chcesz zobaczyć, jak w 1990 roku wyglądała logiczna gra dla dorosłych na podstawowym komputerze osobistym, Shanghai II pokaże ci to szczerze i bez zbędnej pozy. W przeglądarce gra się w nią tak samo dobrze, jak wtedy z dyskietki.