Pinball Magic

Wystrzelenie kulki na szczyt stołu i puszczenie jej z powrotem na dół — to każdy zna z salonów gier. Pinball Magic z 1990 roku bierze najstarszą rozrywkę na świecie i wtłacza ją do komputera, który z trudem sobie z nią radzi.

To symulacja flipera na MS-DOS, która daje ci stół z tematyczną dekoracją, zderzakami, rampami i różnymi celami. Cel jest klasyczny: utrzymać kulkę w grze, zdobyć wysoki wynik i przejść dalej. Nie ma fabuły, żadnych animacji między rundami, tylko sama gra. Stół stopniowo zwiększa trudność, a liczba punktów potrzebnych do awansu rośnie. Nic skomplikowanego, ale ta zasada działa.

Sterowanie jest proste — lewy i prawy flipper obsługują dwa klawisze, kulkę wystrzeliwujesz z górnego celu, a potem ją łapiesz. Fizyka robi to, czego od niej oczekujesz. Flipper reaguje odpowiednio, kulka zachowuje się zgodnie z twoim uporem i wyczuciem czasu. Nic tu nie przypomina prawdziwego flipera — po prostu w to nie wciąga, nie ma tego magicznego momentu, gdy wiesz, że to trafienie będzie ostatnie i musi się liczyć. Grafika jest prosta, dźwięk minimalny. Muzyka nie zmieniła się przez trzy dekady minut, które przy niej spędziłem. Gra przypomina siłownię, nie przeżycie.

Pinball Magic był jedną z pierwszych prób przeniesienia flipera do komputera w tej formie. Dziś dostępne są dużo lepsze emulatory prawdziwych maszyn. Ta gra trzyma się swojej prostoty — nic tu nie zawodzi, ale też nic nie chwyta za włosy.

Ci, którzy chcą poczuć, jak entuzjaści komputerów w latach dziewięćdziesiątych radzili sobie z arcade'owymi klasykami na skromnym sprzęcie, znajdą tu odpowiedź. Nie jest zaskakująco zła, jest po prostu całkiem nudna. Flippery na ekranie lepiej wyglądają w wyobraźni niż wtedy, gdy masz je przed sobą bez tego bezpośredniego sprzężenia zwrotnego, bez solidnej wagi w ręku.