Outlaw 1997

Strzelnica dla precyzji ręki. Outlaw to coś prymitywnego z warsztatu, gdzie wszystko jest spawane bez etykiet i instrukcji — tylko kształty geometryczne, proste sterowanie i jeden cel: trafić w dokładne miejsce.

To gra arkadowa ze wczesnych dziewięćdziesiątych, kiedy komputery dopiero uczyły się rysować poruszające się cele. Nie jesteś detektywem ani strzelcem wyborowym, tylko osobą z pistoletem. Na ekranie pojawiają się kwadraty i trójkąty, a ty musisz je postrzelać. Haczyk? Powracające pociski. To, co wystrzelisz, może wrócić i po prostu cię wyłączyć. Zaskakująco sprytna koncepcja.

Sterowanie odbywa się myszką lub klawiaturą — zależy od wersji, którą znajdziesz. Strzelasz, zmieniam pozycję, próbujesz nie paść ofiarą własnej amunicji. Brak grafiki, która by cię oczarowała — to bardziej geometria, która przynosi porządek. Ale jest rytm. Sam ustalasz tempo gry, grasz sobie lekko przez chwilę, potem ciekawość ciągnęła cię do wyższej trudności, i nagle nie zauważasz, że wpatrujesz się w czarno-białą planszę.

Outlaw był jedną z tych gier, które nie zginęły w czeskich arkadach na MS-DOS, chociaż z niej została tylko pamięć tego, jak wyglądała gra bez pretensji. W dziewięćdziesiątkach niewiele się o niej pisało, podczas gdy arkady z błyskotliwszym wyglądem dostawały osiem stron w czasopiśmie. To mały kawałek historii, kiedy to była ciekawa kwestia, czy strzelanie w ogóle działało.

Dziś możesz jej spróbować w przeglądarce — ta sama ostra mechanika, ta sama brak historii zabezpieczających. Jeśli lubisz czystą prostotę i chcesz zobaczyć, jak strzelanie działało w czasach, kiedy komputer miał kilka kilobajtów i musiał się obejść, Outlaw zdecydowanie warto twojego czasu. To nie Asteroids ani Robotron — to coś pomiędzy domowym eksperymentem a podstępnym treinerem refleksu.