Jr. Pac-Man

Jr. Pac-Man pędzi po ekranie jak mały żółty tornado, które nie wie kiedy się zatrzymać. Ten junior zdecydował, że malowanie labiryntów to nie dla niego — chce wszystkiego od razu, wszystkiego naraz, i szybciej, i szybciej. Jakiś programista z nocnej zmiany musiał czuć się podobnie i stworzył coś bardziej figlarnego niż oryginalny Pac-Man, ale także bardziej chaotycznego.

To gra logiczna z automatu wydana na DOS w połowie lat osiemdziesiątych. Podstawowa idea mechaniki gry pozostaje prosta — zbierasz kropki w labiryncie i starasz się unikać duchów, które Cię gonią. Znamy tę formułę. Ale Junior zdecydowanie nie jest tylko kopią taty. Labirynt się porusza, trzęsie się jak w ataku, a Ty musisz być skoncentrowany i mieć szybkie refleksy.

Sterowanie jest proste — strzałki poruszają Juniorem, cel jest jasny. Tyle że wszystko dzieje się szybko. Zdecydowanie za szybko. Labirynt to nie tylko scena, to aktywny gracz. Ściany się przesuwają, przestrzenie się zmieniają, i pewnie, dla komputera z lat osiemdziesiątych to wygląda jak cud naukowy, ale w praktyce oznacza to, że często skończyłeś w sytuacji, w której postanowiłeś iść w lewo, a lewo nagle przestaje istnieć. Ledwie wtedy potrzebujesz duchów — sam się świetnie pokonasz.

Na tamte czasy to była interesująca sztuczka — dynamiczny labirynt to był sprytny sposób na wdmuchniecie życia w pozornie zużytą koncepcję. Ale dzisiejszy gracz może uznać to za bardziej frustrujące. To nie chodzi o umiejętność i taktykę; to chodzi o nadzieję, że gra Cię nie złapie w momencie, gdy postanowi zmienić zasady.

Granie tego w przeglądarce ma sens głównie jako ciekawostka — zobaczenie, jak stary komputer DOS próbował wykazać się kreatywnością. To nie zła gra, po prostu gra, która mówi Ci, że wszystko może być inne i musisz się z tym pogodzić. Może to jest dokładnie to, czego szuka ktoś inny.