Robbo

Robbo to mały zielony robot, który musi znaleźć klucz i wydostać się. Tyle. Żadnej epickiej historii, żadnych przerywników filmowych, tylko czysta logika owinięta w piksel-art z 1994 roku.

To zręcznościowa łamigłówka, w której przemieszczasz się po planszy i zbierasz rzeczy – głównie energię, którą musisz zdobywać, żeby twój mały robot nie został bez prądu. Masz też dynamit do niszczenia przeszkód, magnesy zmieniające zachowanie wrogów i inne gadżety. Cel jest zawsze ten sam: dotrzeć do wyjścia i przejść do następnego poziomu. Otoczenie to w zasadzie labirynt, który robi się coraz bardziej złożony.

Granie w to jest zaskakująco wymagające. Nie chodzi tylko o klikanie i bieganie. Musisz zarządzać energią, planować trasę, pilnować zegara i przewidywać swoje ruchy, żeby nic w ciebie nie wjechało. Wrogowie nie są losowi – mają swoje wzorce i zachowania. Sterowanie jest proste, ruch w czterech kierunkach, ale to wystarczy, by kilkukrotnie wysłać cię na start. Z czasem zdajesz sobie sprawę, że to, co wygląda jak prosta gra zręcznościowa, ma w sobie mózg i serce.

Robbo nie jest jakąś efektowną strzelanką czy platformówką. To gra bardziej dla ludzi, którzy lubią myśleć. W latach dziewięćdziesiątych takie gry miały realny urok – nie chodzi o refleks, lecz o planowanie i wprawę. Grafika jest skromna, dźwięk też, ale szczerze mówiąc to nie ma znaczenia. Przyciąga logika, chęć przebrnięcia przez kolejne poziomy i rozgryzienia, co robi każda rzecz.

Dziś każdy powinien dać jej szansę, jeśli chce zrozumieć, jak powstawały gry tworzone głową, a nie samym wciskaniem przycisków. Działa bez problemu w emulatorze czy DOSBox-ie i warta jest twojego czasu. To nie mistrzostwo świata, ale uczciwa, fair gra, która zmuszała do myślenia. A to było coś, co wtedy zasługiwało na pochwałę.