Ice Age 3

Ile lodowych sfer trzeba przebić, zanim uświadomisz sobie, że to wszystko na nic? W przypadku Ice Age 3 na Genesis powiedziałbym, że około trzy czwarte pierwszego poziomu.

To klasyczna gra platformowa oparta na franczyzie filmowej. Grasz jako Manny lub inny stwór z kategorii "sympatycznych nieudaczników", skaczując po lodowych platformach, zbierając drobiazgi i wpadając na wrogów, którzy wyglądają groźnie, ale giną od jednego skoku na głowę. Chronologicznie gra toczy się w czasach premiery trzeciego filmu, czyli w połowie lat 2000.

Sterowanie jest prymitywne, ale działa. Możesz skakać, możesz chodzić, a gdzieś znajdziesz kij, aby wzmocnić swoją siłę. Naprawdę, to uniwersum małych rzeczy, które się nie sprzeczają — po prostu wszystko jest nudne jednocześnie. Platformy są przewidywalne, starcia z wrogami są długotrwałe, a gra wygląda jak coś złożonego z szablonu, który twórcy mieli leżący w zanadrzu. Grafika na Genesis nie jest zła, po prostu brakuje jej ambicji. Animacje biegania i skakania są trochę nieporadne, dźwięki po prostu są.

To, co zostaje w pamięci, to przede wszystkim poczucie daremności. Gra nie jest zła, a nawet nie jest tragiczna — po prostu powinna być bardziej zabawna. Tego typu tie-iny filmowe na konsolach były tak często przeciętne, że niemal dziwi nas dziś, gdy gramy w nich i zdajemy sobie sprawę, że nie są nawet gorsze niż to, co jest w kinach teraz. Po prostu są nudniejsze. Ice Age 3 to typowy produkt; coś z potencjałem sprzedażowym, które przeniesiono na hardware bez dbałości o oryginalność czy wartość rozrywkową.

Gra nadaje się tylko dla desperackich kolekcjonerów chcących mieć każdy wariant, lub rodziców kupujących wszystko z logo filmowym. Dziś jest bardziej znośna w emulatorze niż gdybyś kupił ją w sklepie w 2006 roku, ale to nic pozytywnego nie mówi. Konkluzja: już wtedy były platformery na miarę, a Ice Age 3 nie należy do nich.